MIND CHAT

قبلنا وقتی رژیم می‌گرفتم هی هر روز میرفتم رو ترازو و با ذوق منتظر میموندم تا هر هفته چند صد گرفتم وزن کم کنم الان اصلا یادم نبود که ۲ ماهه قند نمی‌خورم و سعی میکنم درست‌تر غذا بخورم؛ دیروز اتفاقی رفتم روی ترازو و دیدم عع ترازو داره زیر ۱۰۰ رو نشون میده که 👀

عاسید بعد از حدود ۱۸ ماه به زیر ۱۰۰ برگشته الان شما دیگه حداقل ۵ کیلو کمتر عاسید دارید

محیط اینجا کنکوری نیست آخه 😂 دوست ندارم درمورد کنکور و مشاوره و اینا اینجا صحبت کنم 😶‍🌫️

#پیام_ناشناس ‌ برگامممممم من سه روزه اومدم تو کانالتون و هی میگممممم چقدر چهره شما آشناست پس موسسه گلدان واسه شما بوددددد آررررره😭😭😭 آقای دکتر یکم فروتنی رو بذارید کنارررر بابااااا بقیه بدونن شما چیکار میکردید واسه ماها 🥲😂❤️

😂😂😂 نه آقا اون موسسه اسمش GOAL DONE بود 😂

#پیام_ناشناس ‌ شما دو زوج فکر کنم عاشق گل و گلدان و چیزای سبزید حتی اسم موسسه کنکورتونم گلدان بود

خخخخخخخخخ کافیه فقط من حق دارم اینجا از این شوخیای بی‌مزه بکنم؟ فهمیدید یا نه؟

#پیام_ناشناس ‌ سیدجان ممنون که در پایان ذکر کردی که بهشون آب میدن من فکر کردم بهشون باید هایپ بدی 😂😂😂😂

#پیام_ناشناس ‌ آی دکتر این گلدونای شما چجوری اینقدر پر و گنده و بزرگ میشن؟رازش چیه؟؟؟؟ 😰😂

دیروز توی بیمارستان یه خانومه به شوهرش که روی تخت خوابیده بود و بستری بود گفت خب دیگه عزیزم ساعت ۱ شد من برم آرایشمو تمدید کنم باز میام پیشت یعنی چی؟ مگه اذونه که سر یه ساعت خاص پاشی بری نماز بخونی؟

نمک‌گیر شدید نه؟ آخه اصلا لفت‌ مفت نمی‌دید یا اسیر اینجا شدید، یا نمک‌گیرِ من شدید

فرستادنِ تبریک های دریافتی‌شون در کانال‌هاشون رو به مناسبت روز پزشک، بقیه‌ی کانال‌ها به شکل خیلی حرفه‌ای‌تر و قشنگ‌تر از من انجام میدن از من به مناسب روز پزشک این یک ساعتی که صرف نوشتن و صحبت کردن کردم رو بپذیرید روز پزشک مبارک ✨

اما این ناآگاهی عجیب و غریب: خب یه قسمتی تقصیر عدم اطلاع‌رسانی های عمومی در خصوص انتخاب این رشته هست یه قسمتی درمورد تلاش نکردن دانش‌آموز و خانواده‌ها در خصوص این رشته و صرفا تکیه کردن به باورهای وهم‌آلود و قشنگشون هست اما با توجه به تاثیر واضح شبکه‌های اجتماعی، یک قسمتی از این ناآگاهی هم مربوط به تولیدکنندگان محتواست؛ کانال‌ها، بلاگر‌ها،‌ روزانه‌نویس‌ها و تمام کسایی که دارن سبک زندگی یک دانشجوی پزشکی رو به نمایش میگذارن! اکثرا عکس‌های خیلی کیوت و گوگولی؛ همیشه گوشی پزشکی دور گردن و روپوش سفید بر تن؛ عکس از جزوه‌ها و کتاب‌های پرزرق و برق پزشکی؛ عکس‌های بامزه‌ی بیمارستانی و ... اکثرا در تمام این تولید محتواها، صرفا به جنبه‌ی خوشگلِ پزشکی و دقیقا همون چیزی که دانش‌آموزِ ناآگاه دوست داره ببینه پرداخته میشه؟ چرا؟ چون این روی ماجرا مخاطب‌پسندتره؛ مخاطب حاضر نیست واقعیتِ تلخ رو ببینه؛ از سمت مخاطب اقبالی بر واقعیت نیست؛ تولیدکننده‌ی محتوا هم که اکثراً دوست داره تایید بگیره؛ پس می‌ره سراغ روی خوشگل ماجرا؛ هم تولیدکننده‌ و هم مخاطب هر دو راضی:]

دانش‌آموز نمیدونه که تحصیل توی این رشته یکی از دیربازده‌ترین و سخت‌ترین رشته‌ها برای کسب درآمده؟ دانش‌آموز می‌دونه که اکثر دانشجوهای پزشکی از انتخاب این رشته پشیمونن؟ دانش‌آموز می‌دونه که برخلاف تصورشون، با احتمال قوی، بارها و بارها در طول تحصیلشون به دلایل غیرمنطقی از سمت استاد و اتند و رزیدنت تحقیر خواهند شد؟ تحقیر‌هایی که گاهی شما رو تروماتیزه می‌کنه و دچار آسیب‌ خواهد شد؟ دانش‌آموز میدونه که توی نظرسنجی‌های مختلف و متعدد، دانشجو‌های پزشکی احساس پوچی و بیهودگی خیلی خیلی بیشتری نسبت به دانشجوهای بقیه‌ی رشته‌ها دارن؟ دانش‌آموز میدونه که آمار خودکشی بین اینترن‌ها و رزیدنت‌های پزشکی بیداد می‌کنه؟ دانش‌آموز می‌دونه که برای پزشک شدن چه لایف‌استایلی باید داشته باشه؟ می‌دونه که اون لایف‌استایل، به چه قیمتی تموم میشه و چقدر باید از وجودش و دلخوشی‌هاش برای این رشته بزنه؟ و هزاران ندانستنی‌های دیگه، قبل از انتخاب این رشته! اما مهمترین ندانستی؛ می‌دونید که از نظر اکثرا دانشجوهایی‌که به پایان تحصیلشون نزدیک میشن، در طول ۷ سال تحصیلشون، چیز‌های که بدست آوردن در مقابل چیز‌های که از دست دادن نمی‌ارزید و میگن اگر برگردن عقب دست به این انتخاب نمی‌زن؟

متاسفانه متاسفانه متاسفانه، هم دانش‌آموز و هم خونواده‌های اون‌ها، اکثر اوقات حتی کوچکترین شناختی نسبت به این رشته و جزئیات تحصیل و سبک‌زندگی تحصیل‌کردگان این رشته ندارن... چرا دانش‌آموز وقتی اومد دانشجوی پزشکی شد، خیلی زود می‌خوره توی ذوقش؟ چرا هر روز دلسرد تر میشه؟ چرا از هر ده تا دانشجوی پزشکی، حداقل ۷تاشون از انتخاب این رشته پشیمونن؟! چون موقع انتخاب این رشته تقریبا هیچ شناختی از این رشته ندارن و با تصورهای واهی و خوشگل‌ موشگل راهیِ این رشته میشن

اما بنظر شما، بچه‌های ۱۷-۱۸ ساله، با چه شناختی میرن سمت پزشکی؟! مگر غیر از اینه که وقتی روپوش سفید و گوشی پزشکی می‌بینن، چشماشون گرد میشه و دلشون غنج می‌ره؟! مگر غیر از اینه که تفکر غالب اینه که من دکتر میشم آدم خفنی میشم؟ مگر غیر از اینه که خانواده‌ها میشینن درآمد یک فوق تخصص رو دودوتا چهارتا میکنن و میگن اگه پسرم/دخترم بره پزشک بشه آیندش در رفاه خواهد بود؟! مگر غیر از اینه که خانواده فکر می‌کنه اگر پسرش/دخترش پزشک بشن، عزت و احترام به خونواده سرازیر میشه و اینجور تفکرا؟ باور کنید اگه هممون بشینیم فکر کنیم، هزارتا از این تصور‌های اشتباه و غلط توی ذهن خود ما و خونواده‌ی ما و جامعه‌ی ما میتونید بشمرید

کمکاری‌‌هایی که از سمت دولت و نظام و غیره در حق این بچه‌ها میشه به کنار؛ امشب بحث من اینا نیست [با وجود اینکه به شدت در دلسردی و پشیمونی بچه‌های پزشکی از انتخاب رشته‌ی پزشکی تاثیر داره]