بَعدِ سکوت؛

و سلام به من جدید🙂‍↔️؛

از روزی که رفتی، عجیب‌ترین اتفاق زندگی من این بود که کم کم به نبودنت عادت نکردم؛ فقط یاد گرفتم چطور دردش رو پنهان کنم. هنوز بعضی شب‌ها ناخودآگاه گوشی‌م رو برمی‌دارم تا چیزی برات بفرستم. بعد یادم میاد که مدت‌هاست بین ما فقط سکوت زندگی می‌کنه. می‌دونی تلخ‌ترین بخش جدایی چی بود؟ این که تو از زندگی من رفتی، اما از عادت‌های من نه.... هنوز وقتی اتفاق قشنگی می‌افتد، اولین کسی که به ذهنم می‌رسه تویی. هنوز بعضی آهنگ‌ها رو نمی‌تونم گوش بدهم چون بوی روزهایی رو می‌دن که فکر می‌کردم قراره تا آخر کنار هم بمانیم... تو رفتی و زندگی ادامه پیدا کرد؛ اما بعضی آدم‌ها بعد رفتنشون زمان رو هم با خودشون می‌برن. برای همینه که هر چقدر جلو برم، یک تیکه از دلم همون جا میمونه؛ کنار آخرین باری که بی‌خبر از آینده، به بودنت لبخند زدم.... اگه یه روز دلت برای من تنگ شد، برنگرد.... چون من همون آدم قبلی نیستم و نمی‌مونم

از اینجا به بعد زنده بودن شهامت می‌خواد و من احساس می‌کنم دارم شهامتم رو از دست میدم.

رهایش کردم. بی‌آنکه برای آخرین‌بار در چشم‌هایش غرق شوم و دیگر هیچ‌چیز، نمی‌تواند مرا از پا درآورد. من تا آخرین نفس جنگیده‌ام و باخته‌ام.

بَعدِ سکوت؛: رهایش کردم. بی‌آنکه برای آخرین‌بار در چشم‌هایش غرق شوم و دیگر هیچ‌چیز، نمی‌تواند مرا از پا درآورد. من تا آخرین نفس جنگیده‌ام و باخته‌ام.

رهایش کردم. بی‌آنکه برای آخرین‌بار در چشم‌هایش غرق شوم و دیگر هیچ‌چیز، نمی‌تواند مرا از پا درآورد. من تا آخرین نفس جنگیده‌ام و باخته‌ام.

من حتی وقتایی که حالم خوب نبود میخواستم حال تورو خوب کنم.

همه آنچه بر تو گذشت، فقط خاطره نشد؛ نگاهت را عوض کرد، فهمت را عمیق تر کرد و از تو انسان کامل تری ساخت.

دقیقا👌🏽

روحِ من زيباترين بود، تو در آن رنج کاشتی.

تنها چیزی که این روزا بغل میکنم زانوی غمه.

🫠؛

روانم دیگه جایی برای آسیب‌دیدن نداره؛ اگه خواستی بری، من در رو برات باز می‌کنم.