بَعدِ سکوت؛

من که نتونستم تورو عوض کنم، ولی تو خوب منو عوض کردی. شور و شوقمو گرفتی، انرژیمو گرفتی، احساساتمو گرفتی، اعتمادمو گرفتی. تهش من موندم و یکی که وقتی‌ تو آیینه بهش نگاه می‌کنم نمیشناسمش.

مووآنی که نکشتت ازت یه دلقک خوب با سطح طنز بالا می‌سازه

‏بزرگسالی چه کصشعریه؛من حباب ساز میخوام.

جدا از ازدواج با یک فرد خوب، دقت کنید با یک خانواده ی خوب وصلت کنید!

آدمایی که دوسشون داری تو کشتن پروانه‌های توی دلت خیلی ماهرن :)

کی میگیره جاتو؟ هیشکی، جدی هیشکی نمیتونه جای تورو پُر کنه؛ حتی خودت.

اگه بدونی حتی تو جاهایی که احتمال دیدنت هست چقدر قلبم تند تند میزنه ، بخاطر نابود کردن این عشق از خودت خجالت میکشی ..

و تو نیز آرزو کن آن اتفاقِ قشنگ رُخ بدهد رویا ببارد دختران برقصند قند باشد بوسه باشد خدا بخندد به خاطرِ ما!

درود به هودی، درود به هوای سرد، درود به بارون، زنده باد پایان تابستون.

+++++

من به بدترین آدما، بهترین تیکه هامو دادم.

‏من گذشتم، تو از دست دادی.

‏شما رو نمیدونم ولی من دلم می‌خواد برم. شاید بپرسید کجا؟ ولی برام مهم نيست. می خوام برم؛ از اینجا، از این زندگی، از ایران‌، از یاد، از حال، از دنیا.

مشکلم اینه که؛ می‌تونم یکی رو با همه‌ی عیب‌هاش دوست داشته باشم، ولی خودم حس می‌کنم باید هیچ ایرادی نداشته باشم تا یکی دوستم داشته باشه.

هر جا دیدید دارم دروغاتون رو باور میکنم بدونید منم دارم دروغ میگم.

ترس عجيبی كه من جديداً باهاش مواجه شدم ترس از اميدواريه. مى ترسم به چیزی اميدوار بشم و نشه. اون نشدن انقد تكرار شده كه لذت امیدواری در یک سرى موارد رو هم ازم گرفته.

یکی از قشنگ ترین متن هایی که امروز خوندم این بود که می گفت: بالاخره همه مون یه جایی دل میکَنیم، یه جایی قبول می کنیم که فایده نداره، یه جایی میزنی رو ترمز و دور میزنی و برمیگردی! وقتی تموم عمرت رو روی مسیر یا آدم اشتباه اصرار میکنی بالاخره یه جایی میفهمی که نه اون آدمِ اشتباهو دوست داری و نه اون مسیر و رنج‌و… تو فقط عادت کردی و اونقدرا خسته ای که حوصله ای برای تغییرش نداری! ولی وقتی همت میکنی و مسیرتو عوض میکنی تازه میفهمی که تا اون روز اصلاً زندگی نکردی و روی چه اشتباه بزرگی ایستاده بودی و چه عذابی رو متحمل شدی… چون تا قبل اون جسارت پریدن و رها کردن رو نداشتی..

‏آدم دلش میخواد شبا برای یکی تعریف کنه چه روزی داشته.