بَعدِ سکوت؛

اگه یه روز مثل دوتا پشیمون‌ به هم نگاه کردیم چی؟

بین خودمان باشد؛ برای پرسیدن حالت خیلی غریبه شده ایم، اما؛ اما شما مراقب خودتان باشید، زیباترین غریبه دنیای من...

عجیب‌ترین کار برای من درد دل کردنه. خیلی راحت می‌تونم حرف‌های آدم‌ها رو بفهمم، حتی گاهی قبل از اینکه خودشون کامل توضیح بدن، می‌فهمم چی اذیتشون می‌کنه؛ اما وقتی نوبت خودم می‌رسه، انگار همه‌چی فرق می‌کنه. اینکه بشینم و برای دوستم، پارتنر یا حتی تراپیست هم از مشکلاتم بگم، برام یه جور عجیبی مسخره و غیرقابل هضمه. نه اینکه بهشون اعتماد نداشته باشم، فقط بلد نیستم خودم رو اون‌طوری که بقیه رو می‌فهمم، برای بقیه توضیح بدم. حرف‌های خودم وقتی از دهنم بیرون میان، یه‌جوری غریبه به نظر می‌رسن؛ برای همین ترجیح می‌دم سکوت کنم، گوش بدم، بفهمم و آخرش دوباره همه‌چی رو برگردونم توی خودم.

کاش بودی

من برایِ این که تو را از دست ندهم، خودم را از دست دادم.

ولی من هر بار هر جا کم آوردم، به تو فکر کردم.

مگر می‌شود آدم بیخود و بی‌جهت اسیر دوتا چشم شود؟

- سال بلوا | عباس معروفی

کاش یه جایی بود می‌شد رفت امضا داد که باقی عمرمونو بدیم به کسایی که واقعا زندگی رو دوست دارن و خلاص می‌شدیم از این همه غم.

خب برای من پروفش بسته اس بخامم نمیتونم چک کنم دیگه نیست ولی یه قدمیمه فاصلم باهاش یه قدم بود ولی دیگه برای من نبود سخته نه؟ نمیدونم هرچی هست خیلی بده خیلی داغون میکنه ادمو اینکه از عشقت یه قدم فاصله داشته باشی ولی نتونی بگیریش بغل نتونی نگاهش کنی لبخند بزنی و اون مثل همیشه با لبخند جواب نگاهت رو بده دلم تنگ شده وای خدایا مرگ رو به من بده؛

فکر کردی میشینم و واسه یه ماهی گریه میکنم در حالی که کل دریا پیش رومه؟ بله ، درست فکر کردی چون اون ماهیِ مورد علاقم بود.

اورا دوست داشتم؛ هنوز هم دوست دارم، اما با نگاهی از دور، در فاصله ای که رنج‌ها و خاطره‌ها آن را حفظ کرده‌اند.

چقدر ساده فکر کردم زمان که بگذره، همه‌چیز تموم می‌شه. فکر کردم یه روز از خواب بیدار می‌شم و دیگه یادت نمی‌افتم، اما بعضی آدم‌ها انگار از زندگی نمی‌رن؛ فقط از کنار آدم می‌رن و یه گوشه از ذهنش می‌مونن. هنوز گاهی وسط یه روز معمولی، یه چیزی منو یاد تو می‌اندازه و برای چند ثانیه همه‌چیز همون‌جایی می‌ایسته که تو هنوز بودی. عجیب نیست؟ آدم می‌تونه با نبودنِ یه نفر کنار بیاد، ولی با خاطره‌ی بودنش نه. من هنوز حرف‌هایی دارم که هیچ‌وقت نگفتم، سؤال‌هایی که هیچ‌وقت جواب نگرفتن و لحظه‌هایی که نمی‌دونم واقعاً زندگی‌شون کردم یا فقط توی ذهنم ساختم. شاید ما هیچ‌وقت اون‌قدر که فکر می‌کردیم به هم نرسیدیم؛ شاید فقط دو نفر بودیم که خیلی نزدیکِ هم، مسیرهای جدا رفتیم. اما هرچی بود، یه چیزی از تو هنوز اینجاست؛ نه مثل قبل، نه اون‌قدر پررنگ، فقط به اندازه‌ای که گاهی دلم برای کسی تنگ بشه که دیگه نمی‌دونم باید پیداش کنم یا فقط یادش کنم.

‏فاصلم از "خدایا منو بکش" تا "چه زندگی قشنگی" فقط نوتیف توئه.

وقتی قرار نیست داشته باشمش،پس چرا میاد سر راهم؟که بعدش برای نداشتنش قفسه سینم انقدر درد بگیره؟

اما عزیز من؛ هنگامی که به جای ریشه یک فرد عاشق گل و شکوفه هایش میشوی، در پاییز چه خواهی کرد؟

از اونجایی که هیچوقت هیچکس بهم نگفت “باهم درستش میکنیم”، خودم تنهایی درستش کردم و الان که درست شده نیازی به تقسیم کردنش با هیچکس ندارم.