خونه‌ی روشن.

مرا در جایی پیدا کن که جمعیت کمتر باشد، آسمان آبی باشد و باد آزاد باشد. مرا در میان فراموش شده‌ها بیاب. رهاشده به آن‌که جویای حضور من است. مرا در جمع غیب بیاب.

من عاشق حرف زدن با توام، حتی وقتی حرفی برای گفتن ندارم. ای کم‌حرفِ من - اگر بگویم کلامت آرامِ من است، آیا بیشتر سخن می‌گویی؟

‏چه دوست باشد، که می‌تواند به یک سخن، دوست خود را از رنج خلاص کند، و این یک کلمه را دریغ ‌دارد؟ ‏ - شمس تبریزی.

نیاز به یک کلمه دارم؛ کلمه‌ای که مرا از روی زمین بردارد.

باید راهِ نجات رو پیدا کنم؛ مثل موسیقی، هنر، فیلم، طبیعت، گفت‌وگو و کلمات.  احساس می‌کنم بین چیزی که می‌خواستم باشم و جایی که الان هستم فرسنگ‌ها فاصله‌ست و تنها راه گذر از اون حرف زدن و نوشتن دربارهٔ اتفاقاتی‌ه که درونم جریان دارن. کلمات توصیف‌گر نیستن؛ کلمات رهاکننده‌ان. هم‌زمان هم نجات‌دهنده‌ان، هم رنجاننده، هم التیام‌بخش، هم آرامش‌دهنده. بله کلمات اهمیت دارن. مایا آنجلو تو کتاب "چرا مرغان قفسی آواز می‌خوانند" می‌نویسه: هیچ اندوهی بالاتر از تحمل قصه‌ای ناگفته در درونتان نیست. سکوت یعنی درد؛ ولی دردی که راه خروج داره. وقتی نمی‌تونیم حرف بزنیم، می‌تونیم بنویسیم، و وقتی نمی‌تونیم بنویسیم، می‌تونیم بخونیم، و وقتی نمی‌تونیم بخونیم، می‌تونیم گوش بدیم. کلمات مثل بذرن؛ راهی برای برگشتن دوباره به زندگی. شاید این که می‌خواستم با کلمات حرف بزنم به این معنا بود که می‌خواستم زندگی کنم. و به گمونم راه نجاتم، پناه گرفتن تو زندانِ کلمات بود. حبسی که در اون، برای اولین بار آزاد بودم.

ای آبرویِ اندوهِ من! ‌سقوطِ مرا اینک، از ابرها ببین.

‏تلاش کن اندوهت را دوست بداری؛ شاید برود. به‌رسم تمام چیزهایی که دوست داشتی و رفتند.

«ای دوست، یا خودپرست توانی بودن یا عاشق __ لاغیر. این نشنیده‌ای؟» - عین‌القضات همدانی.

همیشه با عشق زیسته‌ام امّا حالا کسی را دوست ندارم، افسوسِ کسی را نمی‌خورم، در انتظار کسی نیستم. -نامه‌ی تسوتایوا؛ به پاسترناک ۴ مارس ۱۹۲۸

ما را به خاطر بیاور! ‏ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم. ‏شور ‏عشق در سینه داشتیم و ‏پیش از آن که عاشق شویم سینه بر خاک سوده مُردیم.

عشق التیام می‌بخشد.

‏خانه‌یی و آغوشی، هر دو گرم شاید.. و من این‌قدر سرد، سرد، سرد. من از سرما می‌لرزم.. -عباس نعلبندیان.

باران به چه زبان ‏بر شهرهای غمگین می‌بارد؟

همه‌چیز آن‌قدر زیباست؛ انگار من وجود دارم.

در حرف‌هایت ابری شکوفا می‌شود؛ به من احساس آرامش می‌دهد.

دست‌های روشن‌ات را، از روزهای تاریک‌ام ‏دور نکن؛ این روزها ‏تنها تویی که زیبا مانده‌ای.