Muffin

دلم آدم بودن حداقلی می‌خواد. از اون مدل زندگی‌ها که از صبح تا شب درگیر باشم. روی سطوح ابتدایی آدم بودن باقی بمونم و فرصت نکنم لایه‌های عمیق‌تر وجود داشتنم رو حس کنم. کلا حس نکنم. وقت نداشته باشم یک لحظه به احساساتم بپردازم. نه اینکه بخوام به چیز خاصی برسم، نه اینکه هدف والایی داشته باشم، صرفا برای اینکه روزم جوری بگذره که نفهمم چه‌جوری گذشت. شب هم تا سرم رو گذاشتم رو زمین بیهوش شم و مغزم اصلا فرصت پردازش به «آن‌چه در طی روز گذشت» رو نداشته باشه.

وقتشه از پنجره بپرم بیرون پیداش کنم

وای صدا بچه گربه میاد

0:50

هورااا ری اکت بوسس

گونه اش را بوسیدو گفت در آرامش باشی.بهت قول میدم در دنیا چیزی را ازدست نداده ای.

دوست داشتن به این معنی نیست که چون آدمِ عزیزی برام هستی، روی هر چیزی که برخلافِ میلِ من انجام می‌دی، سرپوش بذارم

امیدوارم شب با تو مهربان باشد تو که روز ،در فرسودنت کم نذاشت

💗