• آبی•

نمی‌شد نباشه اینجا.

| نامه به کودکی که هرگز متولد نشد - اوریانا فالاچی |

اخیراً نظریهٔ مازلو و اون هرم معروفش برام رفته زیر سوال. آقای مازلو، من حتی توی روزهایی که عملاً بمب روی سر این مردم ریخته می‌شد و کسی نمی‌دونست شب می‌خوابه و زیر آوار خونه‌ش دفن می‌شه یا نه، دیدم کسانی رو که دور نوازندهٔ خیابونی جمع می‌شدن و به صدای سازش گوش می‌دادن. دیدم کسانی رو که بیشتر از قبل می‌نوشتن، می‌خوندن و حرف می‌زدن از لذت‌های نجات‌دهنده‌شون. دیدم که استاد کمانچه‌نوازی که سال‌ها برای آموزشگاهش تلاش کرده بود، با سازش روی خرابه‌های آموزشگاهش نشست و نواخت و گفت می‌خوام آخرین صدایی که اینجا طنین‌انداز می‌شه صدای ساز باشه نه موشک. دیدم که گاهی بقا نه به پوشاک و خوراک و مسکن و امنیت، بلکه به شنیدن شب سکوت کویرِ شجریان گره می‌خوره. آقای مازلو، وقتی بحث به ایران و خاورمیانه می‌رسه، خیلی از چیزها معنای خودشون رو از دست می‌دن و از هر کلمه و احساسی، مفهومی جدید جوانه می‌زنه.

روزی یکدیگر را دوباره خواهیم یافت. تو را خواهم یافت. خواهم شناخت؛ حتی اگر چشمانی برای دیدنم نداشته باشی. حتی اگر قاصدکی باشی که بر شانه‌هایم می‌نشیند، یا شکوفه‌ای که باد با خود از پنجرهٔ نیمه‌باز به اتاقم می‌آورد. حتی وقتی برای هزارمین بار متولد شوی و قرار بر تک‌درخت بودنت در میان دشتی دور باشد، من رودخانه‌ای خواهم بود که خود را به تو خواهد رساند.

منم برا عکاسی همین حسو دارم...