Dia's Diary𖦹

Love in hurricane

گاهی وقتها امید دارم ولی یکدفعه ناامید میشم انگار که دنیا رو سرم خراب شده باشه. بعد فکر می‌کنم به اینکه آیا واقعا میشه مردمانی که فرسنگ ها از هم فاصله گرفتن رو با هم متحد کرد؟ و این چرخه باطل همین طور ادامه داره

البته من با صمیم قلب آرزو دارم که ما دوباره به چیزی که واقعا لیاقتش رو داریم برسیم چون هیچکدوم از مردم پرشیا، فقیر و ستم دیده نبودن و باشکوه زندگی کردن.

کاش همه متوجه بشن که ما چقدر با ایران باستان فرق کردیم. البته این به خواست خودمون نبود. ایران باستانی رو از ما گرفتن و با تفکرات وحشیانه و تروریستی و حتی حال بهم زن به نام دین به ما تحمیل شد در حالی که هیچکس نمیدونست داره دقیقا چه اتفاقی می‌افته. از زن ها پرسیده بودن اگر می‌تونستی‌ به هزاران سال قبلِ یک تمدن برگردی، کجا رو انتخاب می‌کردی‌‌؟ پررنگ‌ترین‌ کامنت‌ها‌‌ اسم پرشیا‌ رو اوردن‌‌. نوشته بودن‌ “چون‌ اونجا‌ به‌عنوان یک زن امنیت داشتم” “من یک زنم، پس پرشیا‌ رو انتخاب می‌کنم‌ پرشیا‌ چون اولین‌جایی‌ بود که از صلح حرف زد" یک زمانی کاملا بدیهی بود اما الان شده رویا و آرزو. دنیا گذشته مارو با یک اسم زیبا و جاودان می‌شناسه ولی ما مدتهاست که داریم دنبال اون اسم می‌گردیم. کمی دلم گرفت چون بعضی وقتها هم با خودم میگم اصلا اینکه اسم کشورم پرشیا بوده چه دردی از من دوا می‌کنه در حالی که دارم تو باتلاق غرق می‌شم‌. مثل این میمونه که داری فرار می‌کنی اما یهو یه زنجیر نامرئی که به پات بسته شده نگهت می‌داره..

یه روزایی هم از خودم میپرسم چرا امروز دوباره خورشید طلوع کرد؟ بعد از اینهمه تیرگی تو این دنیا، چجوری آسمون به زمین نرسید؟

شب‌بخیر. چون هیچ‌کس نباید بدون شب‌بخیر بخوابه.

چند سالی گذشته و در این لحظه خیلی شبیهت شدم، ارن. درکت می‌کنم که برای آزاد شدن از جان ارزشمندت گذشتی و با تمام وجود دنیای تو را زندگی کردم. روزی نیست که به یاد ارن نباشم. در دنیایی که خودم در آن زندگی می‌کنم، چندین هزار نفر برای آزادی قلبهایشان را فدا کردند. پشت همه آن اسم‌ها یک زندگی، خانواده و آرزوست. حتی اگر هر روز برای یک نفر از آنها عزاداری کنیم، صد سال طول می‌کشد. چطور هنوز دارم نفس می‌کشم؟ تا مدتها نمی‌شود به زندگی عادی برگشت. اصلا چرا باید به زندگی عادی برگشت؟ در شرایط غیرعادی باید غیر عادی بود. انقدر این زخم عمیق‌ است که همان طور که داستایفسکی می‌گوید، میتوانم سال ها بدون اینکه هیچ اتفاق غم‌انگیزی برایم بیافتد. غمگین بمانم. چیزی ندارم که بنویسم فقط میدانم که زمان متوقف شده‌است و خودم هم با بارش برف و سرمای این زمستان خونین، منجمد شدم و منتظر مانده ام که یک روزی برسد و در نهایت خورشید خودش را به ما نشان بدهد. به‌امید‌آزادی‌وپیروزی‌نور‌بر‌تاریکی. دینا - ۱۶ بهمن در زمستانی‌خونین

اینکه تو این شرایط دارم ساز میزنم دقیقا مثل اون آدمایی می‌مونم که بالای کشتی تایتانیک دارن ویولن میزنن در حالی که کشتی در حال غرق شدنه. میدونن که قراره آخرش چی بشه. تنها چیزی که دارن ویولنه و تنها کاری که میتونن انجام بدن، ویولن زدنه.

bloody snow

خطاب به تمام خستگان جهان باشد که اشک بعدیِ شما، اشک شوق باشد..

بچه ها خیلی دوستون دارم امیدوارم حال همتون خوب باشه مراقب خودتون باشید.