سَـطـرِخامـوش

شعرهایم بوی احتضارِ شب می‌دهند.

هل

من از کدامین فصلِ خویش جامانده‌ام که هنوز بوی رفتن می‌دهم؟

از میان این همه آدم، چرا صدای قدم‌های تو این‌قدر دیر از من عبور می‌کند؟ تو می‌روی و اتاق چند درجه سردتر می‌شود؛ نه به خاطر نبودنت، برای اینکه چیزی در هوا به حضور تو عادت کرده است. من هنوز گاهی برای دو نفر چای می‌ریزم و بعد یادم می‌افتد بعضی عادت‌ها از خود آدم دیرتر می‌میرند. چه کسی گفته فاصله مقدارِ میانِ دو نفر است؟ گاهی تو آن‌قدر نزدیکی که حتی نمی‌توانم دلتنگت باشم.

هلا.

«چشم‌هاش، غروبِ بی‌پایانی‌ست؛ جایی که حتی ماه، از طلوعِ دوباره ناامید مانده است.»

هل

تو را نه از میانِ حرف‌ها، که از سکوتِ بعدِ رفتنت شناختم؛ از آن لحظه‌ای که جهان بی‌دلیل آرام‌تر شد و چیزی در من دیگر به هیچ صبحی برنگشت. من ردّ تو را روی تمامِ چیزهایی که دوست داشتم پیدا کردم؛ در بوی باران، در پنجره‌های نیمه‌باز، در کوچه‌ای که هرگز با تو از آن نگذشتم. چه غریب است آدمی که نیست اما هنوز در تمامِ زندگیِ آدم حضور دارد. تو رفتی و من ماندم با قلبی که نمی‌دانست باید تو را فراموش کند یا هر شب دوباره از اول دوستت بدارد.

هلا.

«تو را نام نمی‌برم؛ مبادا جهان بفهمد تمامِ این دل‌تنگیِ بی‌قرار، به یک نفر شبیه است.»

هلا.

*فور‌قشنگتره‌ــ🫧

1k🫧

*قشنگاش‌فور‌میخوره✨

لینک ناشناس شما👇🏻 https://t.me/HarfChatBot?start=6a11fc437b4b

‌ ردّی از عشقی که بی‌صدا بخشیدیم.

‌ شاید همان زخمی که پنهان کردیم.