باستان شناس بیکار

به نظرم پرورشش دادم و از آدمی بیمش دادم و رنج های دگرش باشه خیلی بهتره ولی درکل متن مسجع و موزونی داشتی زیبا بود✨✨

امید را آری بزرش کاشم پرورش دادم تن و بالش دادم از ویرانی دور ساختم از آدمی بیم ساختم رنگش دادم لعابش زدم از بابت او خیالم آسوده گشت در فخرش بودم ارجمندش دانستم به رنج های دگر پرداختم آنگه که به خود آمدم دیدم تنم زخم زخم است پر از شلاق و تنابی گره شده است امید بود پر گشوده بود تنم را با خارش پیچ داده بود قلبم را با شاخه هایش می فشرد بر گلویم تناب دار آویخته بود آری آن نور آدمی برایم والاترین‌ کابوس عالم بود همان عذابی که خود بر جانم زیبایش پنداشتم و امید بود مایه‌ی عذاب بیش آدمی همان معشوق  که به وهمش‌ خیال زنده ماندن داشتیم _آرو

موریانه های ناخن هایم ترکیب خیلی قشنگی بود خوشم اومد واقعا✨ از اینکه متن مبهمی داری خوشم اومد ایول✨✨

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ لباس‌هایم را پوشیدم، اما دیگر، به من نمی‌آمدند. انگار لباس‌هایم نیز، حرف‌های آن‌هارا شنیده‌اند... آینه باور کرده. کفش‌هایم با من راه نمی‌روند. پاهایم را نمی‌خواهند. نگاهم می‌کنند، هر روز. بی‌رنگیِ لباس‌هایم چسبِ لب‌هایم را موریانه‌ی ناخن‌هایم‌ را نمی‌بینند. نمی‌دانستم؛ نمی‌دانستم رفتنم را هم نمی‌بینند. کاش، کاش نخی از پیرهنم برایم می‌ماند.

#ترنج

‌ ‌ ‌ ‌

داستان ایده جذابی داره ولی نکته ای که باید بگم اینه که سعی کن زبان افعال رو یکی کنی، چون در حالت اول شخص، متن رسمی و تلگرافی بود ولی بعد از پرسشی که از سرباز داشتی زبان متن خودمونی شد درکل متن قشنگی بود ایول✨

#2 از راهرو گذر می‌کردیم. راهرو بوی نم می‌داد. قطره‌های آب از سقف می‌چکیدند. راهرو تاریک بود و تنها منبع نور مشعلی بود که در دست سرباز قرار داشت، سرباز به آرامی بر روی زمین خیس قدم برمی‌داشت و راه را روشن می‌کرد. اعتراف می‌کنم که بدون زره و کلاه آهنی جذاب بود. سعی می‌کردم فاصله‌ام را با او حفظ کنم، ولی شکست می‌خورم و گاهی دور و نزدیک می‌شوم و گاهی نیز با او برخورد می‌کنم. دفتر و قلمم زیر بازوهایم از قطره‌های آب مخفی شده‌اند تا مبادا کلمات پراکنده در دفترم آسیب ببینند. تنها صدایی که شنیده می‌شد صدای قدم‌ها، چکیدن آب، سوختن پارچه نفتی مشعل، نفس هایمان و ضربان قلب من بود. سکوتی ناخوشایند بینمان ایجاد شد. پس تصمیم گرفتم آن را بشکنم: «یه سوال مسخره بپرسم؟» با خستگی‌ای که در صدایش بود پاسخ داد: «بپرس...» کمی فکر کردم و سپس تصمیم گرفتم درباره داستانی که می‌نوشتم از او بپرسم... -دارم یه داستان می‌نویسم و داستانم قراره اینجوری باشه که پسره روی پیشونی دختره تفنگ می‌ذاره و دختره درحالی که گریه می‌کنه و تفنگو رو نگه داشته، می‌گه بزن. -خب... ادامه بده... -و اینم در نظر داشته باش که عاشق و معشوق‌اند... نظرت چیه؟ -جالب به نظر می‌آد. سکوت کردیم... یک سکوت ناخوشایندی دیگر... تصمیم گرفتم سوالی دیگر بپرسم که بحث ادامه پیدا کند. -تو جای پسره بودی ماشه رو می‌کشیدی؟ از حرکت ایستاد و من به او برخورد کردم. برای اولین بار حس کردم که سوسکی بیش نیستم. انتظار جملاتی مثل، «این چه سوالیست؟» یا، «چرا داری از من می‌پرسی؟» داشتم‌. اما جوابم را با یک «نه» ساده پاسخ داد. پرسیدم: «نه؟» -نه. -همین؟ یه نه ساده؟ -انتظار چی داشتی؟ -نمی‌دونم... یه سخنرانی بلند درباره اینکه عشق در این حد ارزش نداره... یا چرا داری همچین سوال چرتی می‌پرسی یا... همچین چیزایی... سکوت کرد. ادامه دادم: «واقعا ماشه رو نمی‌کشی؟» -نه. -برای چی؟ شانه بالا انداخت: «خب... من دلیلی نمی‌بینم کسی که دوستش دارم رو بکشم...» -که این‌طور... از درد ناگهانی زخم شانه‌اش غرولندی کرد و به راه رفتن ادامه داد. من نیز پشت سرش حرکت کردم و بحث را ادامه دادم: «اگه خودش ازت می‌خواست چی؟» -بستگی داره دلیلش چی باشه... -مثلا آدم بدی باشه... آدمی که مرگش دنیارو نجات می‌ده... -بهونه جالبی نیست. توقف کردم. انتظار چنین چیزی نداشتم. مخصوصا از یک سرباز. «ولی تو یه سربازی... مگه وظیفت محافظت از مردم به هر قیمتی نیست؟» -مگه معشوقم یکی از مردم نیست؟ -اما آدم شروریه! -اگه من اونو بکشم یه آدم شرور دیگه به دنیا اضافه می‌شه. در هر صورت شرایط یکسانه. ایستاد و رو به من چرخید. و ادامه داد: «ولی اگر به صلاح دنیا باشه ترجیح می‌دم یه دنیا بمیره تا اون.» خواستم ادامه دهم اما دستش را بالا گرفت و حرفم را قطع کرد: «حالا لطفا مثل بچه‌های خوب ساکت بمون تا راهمون رو گم نکردیم.» آری سرباز عزیز! باید دید در شرایطش واقعا کدام گزینه را انتخاب می‌کنی!

این قسمت متنو بیشتر دوست داشتم مثل دیشب و مکث کوتاه، مثل هر شب بیان دقیق غمی که پایان نداره. عالی بود✨✨

تشبیه زیبایی بود و خوب تونستی متنو با محوریت صدا و موج هماهنگ کنی زیباست

قلم قوی و ترکیب بندی های جذابی داری✨ آدم موقع خوندن میخکوب میشه و میخواد تا آخر متنو بخونه

بگذار کمی "هیچ" باشم. برای وجود در این دنیا، در هر آن و در هرجا، همواره باید نقشی اتخاذ کرد. حال آنکه در بطن وجود خود، هیچ احساسی نسبت به هیچ نقشی نمیتوانم داشته باشم! نه اینکه نخواهم، بلکه توانایی احساس نقش های مختلف را از ریشه از دست داده ام. میخواهم صورتی از ماده باشم، چیزی شبیه به روح ای شناور و سیال. فاقد جسم و فاقد شکل، بی رنگ و مذاب، که تنها حسی خالص را منتقل میکند! یک موجود با ماهیت عدم، که خالص و شناور از جایی به جای دیگر سفر میکند. موجودی "باد مانند". رها و بی نام، آزاد از هر نقش ممکن!

دقیقا! آخر همه چیز خداست.

آدمی، در ژرفای تنهایی، به حقیقتِ خدا می‌رسد؛ آنجا که از تمامِ جهان می‌بُرد و می‌فهمد، جز او هیچ پناهی ابدی نیست... . . ــانتظار

خیلی قشنگ بود✨ به نظرم غم با پاییز است که به جان می چسبد، قوی ترین و قشنگ ترین قسمت متنت بود سبک نویسندگی نزدیکی داریم✨

حتی از خودت هم نگو، چرا که غم آدمی خریداری ندارد...

چه بگویم عزیز‌تر از جانم؟چه بگویم یا از که بگویم؟ از آدم هایی با قلب سنگی؟ یا از آدم های با روح حیوانی ؟ چه بگویم ؟ چه بگویم از درد های انباشته بر جانم؟! اصلا بگذار از خودم بگویم، آری، از خودم گفتم بهتر است، شاید با از خودم گفتن کمی دور شدیم از فکر این دیارِ بی‌کسی و اما خودم؛ حالا که فکر میکنم از خودم هم چیزی نمانده ؛ از آن دخترِ پر آرزو و تمنا، چیزی جز حسرت آرزوهای کوچکِ دخترانه نمانده،چیزی جز ویرانهٔ رؤیاهاش نمانده! پس عزیزِقلبم من از چه برایت بگویم؟ درحالی که این دیار بی کسی و آدم هایش حتی روح مرا هم به غارت برده‌اند،چه بگویم؟ اصلا مگر حرفی برای گفتن مانده؟ گفتی ها را گفتم؛ -ققنوس

خیلی دلنشین بود و سبک جذابیه همینطور خلاقانه ادامه بده دمت‌گرم ✨