آوای محبوب

#داستان_کوتاه #بلور_خانم یه بار مردن خیلی بهتر از هر روز مردنه ؛ اونم مردن برای معشوقی که سهم تو نشده. صدا #محبوب

چه می‌شد از سرِ ما مردمان معمولی غم ِخدا زده، یک بار دست برمی‌داشت جهان به خنده‌ی ما روی خوش نشان می‌داد کمی از این همه انکار دست برمی‌داشت چه می‌شد از لب دیوار خانه های عبوس همیشه پیچک و گل های سرخ می‌رویید به دورِ مزرعه ها سیم ِخاردار نبود و خار ، از سرِ دیوار دست برمی‌داشت همیشه گِرد خودش بی جهت نمی‌ گردید مسیرِ دور ِسفر را غلط نمی‌ گردید چه می‌شد از سفری تا همیشه بی‌پایان به پای دایره ، پرگار دست برمی‌داشت دوتار،از غم این روزگار خسته نبود رباب ، این زنِ عاشق دلش شکسته نبود اگر که از سرِ شیپور و طبلِ خسته‌ی جنگ سپاهِ وحشی ِتاتار دست برمی‌داشت چه می‌شد آخر آن سیب ، یک گناه نبود تمام نامه‌ی اعمال ما سیاه نبود چه می‌شد از همه‌ی این سیاه‌کاری ها بدون فاصله خودکار دست برمی‌داشت به قلم شاعر گرانقدر و روشن دل #موسی_عصمتی صدا #محبوبه_یوسفی #محبوب

آن گوشه ی بدون حیاتم آن گوشه که بهار ندارد آن قسمت از اتاق که تنهاست با پنجره قرار ندارد! آن تکه‌ی پریده‌ی شیشه آن‌ کنج نم کشیده‌ی دیوار آن زردیِ نشسته به سقفم آنجا که جز غبار ندارد آن قاب عکس، آن زن مشکی که در سفیدِ صفحه نشسته است با صورتی شکسته که حتی زیبایی اش عیار ندارد.. آن ساعتم که هر چه بتازد هرگز نمی رسد به رسیدن هرقدر که محاسبه کردم تنهایی اش شمار ندارد.. با خنده های رنگ‌پریده با سایه‌ای خمود و خمیده در من هزار رنگ ندیده با آفتاب کار ندارد با این لبان دوخته بر هم با این مدادهای شکسته آن واژه‌ام که هرچه بگردد راهی به انتشار ندارد در به در است هر که، رها نیست این درد را نگرد، دوا نیست.. بادم که بندِ هیچ کجا نیست چون هیچ جا قرار ندارد.. قلم #سیده_تکتم_حسینی صدا #محبوب

می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را می جویمت چنانکه لب تشنه آب را محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح یا شبنم سپیده دمان آفتاب را بی تابم آنچنانکه درختان برای باد یا کودکان خفته به گهواره تاب را بایسته ای چنان که تپیدن برای دل یا آنچنان که بالِ پریدن عقاب را حتی اگر نباشی، می آفرینمت چونان که التهاب بیابان سراب را ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی با چون تو پُرسشی چه نیازی جواب را #قیصر_امین‌پور صدا #محبوب