آوای محبوب

به دستی که لرزان، به چشمی که گریان برایت نوشتم به خطی پریشان برایت نوشتم خدای منی تو نوشتم تو را دوست دارم به قرآن دریغا که عمری حرام تو بودم منم چون فقیهی که از دین گریزان به من فکر کن مثل دریا به ماهی به من فکر کن مثل ساحل به توفان تو را در شمالِ دلم جای دادم تو را چون شبِ رشت در فصل باران صدا کن مرا ای فدای صدایت صدا کن مرا شاد و شیرین و شیطان به کوتاهی مویت ای ماه سوگند که دارم به قدِ بلند تو ایمان هَلا ای هوای دهانِ تو خوشبو! مرا کشت یاد تو، عطری بیفشان از آن لب که می خورده‌ای بوسه‌ای ده از آن لب مرا زنده کن نامسلمان! تو را گر چه حیران، تو را گر چه پنهان تو را دوست دارم فراوان فراوان مرا عاقبت پیشمرگِ خودت کن سرم را به دامن بگیر و بمیران