OLĒKA

آهنگِ تو که هیچوقت نشد برات بخونم

آخرای دی یا بهمن بود که وصیت نامه نوشتم چون فکر می‌کردم بهار رو نبینم چون هر بار که پام رو از در خونه بیرون میذاشتم، ممکن بود دیگه برنگردم خونه، نه که نخوام برگردم، ممکن بود دیگه نذارن برگردم، آدمای خونه نه، آدم بدا برات نوشتم تا همیشه دوستت دارم خواستم بهت بگم نشد یک روز خودت زنگ زدی و خواستم بهت بگم نشد گوشی رو قطع کردم و نشد خواستم حرف بزنم نشد خواستم باز هم باشم کنارت نشد نشد و تو فکر کردی که چی؟ که تو آدم بده‌ای؟ نه ولی کاش اون روزها همون آدم‌ بدا، من رو هم می‌بردن. که نشه که بت نگم چقدر هنوز دوستت دارم.

اینطوری که فهمیدی نبودنت برای آدم‌ها بهتر بوده همیشه

آره همه رو از دست دادن اینطوری بود.

«تمام تنم خسته است، گردن، شانه و دست‌ها. خوابم می‌آید. سرم از همه‌جا خسته‌تر است. سرم مملو از خستگی است، مثل توپ پُربادی که حتی برای یک سوراخ هم جایی نداشته باشد.» مسافرنامه|شاهرخ مسکوب

از هفته‌ی پیش انقدر درد کشیدم که واقعاً کاش بهم مورفین میزدن فقط بخوابم.

چشمام کور میشه آخر

کالر گریدینگ و زهرمار

رقص و گریه و سرگیجه و غم...

بهار۴۰۱، تابستان۴۰۲ زمستان ۴۰۲،زمستان ۴۰۳،بهار ۴۰۴ و بهار ۴۰۵

یاد اون میم افتادم: ولی تو گفتی دارم روانیت میکنم 😞