خاکستر.

بله عزیزم بله، اینجا جنگ است، خرابه است، ویرانه‌‌ست، اما من سیگار می‌کشم، دود سیگارم با دود بمب و موشک و هر کوفتی که نامش را نمی‌دانم یکی می‌شود، صدای صفحات گرامافون هنوز اما هماهنگ نشده‌اند با صدای موشکی که کوبیده می‌شود و بمبی که دلم را می‌لرزاند اما خب زنده هستم پس زندگی می‌کنم، می‌نویسم، می‌خوانم، می‌خورم و می‌خوابم‌. اما خورد و خوابم بد شده، که بد نیست، بلاخره جنگ باید یک ترکش‌هایی به هرکس بزند و این هم مال من است، البته ترکش کم نخورده‌ام، همین که مثل دیوانه‌ها نشسته‌ام و زير بو و صدای بمب دارم این نامه را برای هیچ‌کس می‌نویسم خودش یعنی جانباز ترین جنگجوی‌ جنگ‌هایی هستم که هرگز پشت خاکریز‌شان نرفته‌ام. اگر هم قرار بر خواندن است بخوان و بگذر که حرف دیگری نیست، همین.

نامه‌ای پیدا شده در خیابان، میان کتابِ زمین سوخته‌‌ی احمد محمود.

یکی از روزهای خرداد ۴۰۵.

۱۴۰۵/۴/۲۲ _ مامان گفت بلندشو همگی میریم پیک‌نیک؛ سر از پشت‌بوم در آوردیم.

تغییر قیافه‌م بعد از دیدن برگه‌ی سوالاتِ امروز:

بالاخره این جاده باید به یک نقطه‌ی مسکونی برسد یا نه؟.

خاورمیانه واقعا دیگه سرگرمم نمیکنه🗣🙏🏻.

‏هیجان این فوتبالا از این جنگ مشقی‌ها بیشتره، یا مثل آدم بزنید یا ول کنید. : ماشگانا

عجیبه انگار همه چی نصفه‌ست! جنگ نصفه، اینترنت نصفه، زلزله نصفه، صلح نصفه، طوفان نصفه، این پست نص...

(خدایی بهشته حداقل اگه نباشه وانمود کنید هست)

یه عکس از بهشت میخوام بذارم"""".

کارد بزنی بهم استرسه که ازم می‌ریزه بیرون.