سقوط یک ستاره

مستی تو پریودی رو پیشنهاد نمیکنم دوستان.

باورم نمیشه بگایی های دنیا جمع میشه تا در بدترین موقعیت سرم آوار شن‌.

آنگاه که صدای ساعت از کمد اتاق هم قابل شنیدن شد و در سکوتی اغراق آمیز، تنها راه مسالمت‌آمیز زیستن را در مردن پیدا کردی؛ روز خوب هم معنا پیدا خواهد کرد.

ای سرنوشت! از تو کجا می‌توان گریخت؟ من راهِ آشیان خود از یاد برده‌ام یک‌دم مرا به گوشه‌ی راحت رها مکن با من تلاش کن که بدانم نمرده‌ام! ‌‌-فریدون مشیری

حقیقتا آدم هایی که زیر حرف هاشون می‌زنن همه جوره رد فلگ و ناجالب و تهوع آورند.

شاید نباید از آدم ها خونه ساخت، شاید نباید درد ها رو تقسیم کرد، شاید نباید ساعت ها از گذشته ای که از دست رفته حرف زد، شاید نباید بودن رو انتخاب کرد. شاید و شاید...

انگار که رفتار هات می‌تونند نتایج احمقانه ای داشته باشن انگار که هیچی نیستی انگار که روی تمام چیزی که بودی یه خط بزرگ قرمز کشیدن و تو ته جهنم خصوصیت باید به زجر کشیدن ادامه بدی.

چیزی که آدم ها ازت می‌خوان یه ماسکه حالا دیگه مطمئنم.

دلم میخواد دوباره برگردم به قدم زدن های طولانی دو شب به بعد که ببینم دمپایی ها پاهام رو زخم کردن.

فکر می‌کنم که دوباره می‌خوام مسئولیت همه چیز رو تنهایی به دوش بکشم.

آدم ها همیشه نا امیدم میکنن، درست با مسائلی که تنها یک حرف زدن ساده حلشون میکرد.