سقوط یک ستاره

خدارو شکر امتحانا تموم شد.

روزها رفتند و من دیگر خود نمی دانم کدامینم آن من سر سخت مغرورم یا من مغلوب دیرینم؟ -فروغ

من میبازم بهت اگر فکر میکنی با بردن از من‌ خوشحال میشی، ولی احمق فرضم نکن.

حس می‌کنم رها ترین نقطه‌‌ی این کره خاکی ام.

نمی‌دونم چطور باید بیانش کنم، این بار واقعا واژه ها کم اومدن اما احساس آزادی می‌کنم.

من بعد از سفید دادن فیزیک:

دلم کروسان شکلاتی میخواد

می‌خواهم تنها در نور تپنده خورشید عزیزم خون آشامی باشم که به ابدیت نیز پایان داده.

آفتاب می‌خواهد بوسه بزند بر قلب چمن های سبز و اما ما، آدمک های مخرب، فرار می‌کنیم از غروب گرمی که شاید قلب را به جایش باز می گرداند، و این همواره احساسات بازیافت شده، نه با بوسه های آفتاب نه با خنکی چمن، نه احساس رهایی در نسیم وزنده التیام نمی یابد.

ما تماشاچیانی هستیم که پشت درهای بسته مانده ایم دیر آمدیم،خیلی دیر پس به ناچار حدس می زنیم شرط می بندیم شک می کنیم و آن سوتر،در صحنه بازی به گونه ای دیگر در جریان است... -پناهی

انسان وقتی بخواهد به راستی در دردی که می‌تواند ببیند شرکت کند، غرق چه ناتوانی عمیقی است. -طاعون

اگر فقط می‌تونستم درد هام رو معاوضه کنم، تمام سیاهی های این هستی بی رحم رو می‌بلعیدم.

همه چیزهایی که دوست دارم از آنِ من نیست دریا و پاییز و عشقِ تو تنها زخم‌هایم از آنِ من است خیابانی که مرا به سمتِ مرگی زیبا روانه می‌سازد... -غاده السمان

اما من فهمیده ام ارزشش را ندارد، نه که نداشته باشد، طاقتش را ندارم، باز هم نه که طاقتش را نداشته باشم، دیگر دردش تحمل ناپذیر است.

-وقتی زندگی بهت لیمو می‌ده باهاش لیموناد درست کن. + خردش کن و بریز تو ودکا، بهتره.