چتر برای چه؟خیال که خیس نمی‌شود.

شما هم دوست داشتین از من بپرسین، جواب بدم.

سارلین... بعضی اسم‌ها یه جوری‌ان که آدم حتی قبل از اینکه چیزی درباره‌شون بدونه، حس می‌کنه پشتشون یه دنیای شخصی و متفاوت خوابیده. سارلین هم برای من از همون اسم‌هاست؛ یه اسم که انگار خودش یه قصه‌ی نانوشته داره. این روزا صاد بیشتر از همیشه حواسش به اسم‌هاست. اسم آدمایی که شاید یه روز فقط از کنارشون رد شده، یه نوشته‌شون رو دیده، یه لحظه مکث کرده و بعد رفته سراغ ادامه‌ی مسیرش؛ ولی حالا که قراره برای آخرین بار خداحافظی کنه، می‌فهمه هیچ اسمی اون‌قدرها هم معمولی نبوده. آدم‌ها شاید نفهمن چه اثری روی هم می‌ذارن. گاهی یه جمله، یه نوشته، یه حضور کوتاه یا حتی یه اسم، می‌تونه یه جایی توی ذهن یه نفر بمونه؛ بدون اینکه صاحب اون اسم هیچ‌وقت بفهمه. منم برای همین اومدم این چند خط رو بنویسم. نه برای اینکه یه خداحافظی خیلی سنگین بسازم، نه برای اینکه وانمود کنم بینمون یه عالمه خاطره بوده. فقط برای اینکه بگم از کنار اینجا که رد شدم، بی‌تفاوت رد نشدم. امیدوارم توی ادامه‌ی راهت، آدمایی رو پیدا کنی که مجبور نباشی کنارشون خودت رو سانسور کنی. آدمایی که باهاشون بتونی بلند بخندی، راحت سکوت کنی، از ناراحتی‌هات بگی و نترسی که یه روز از همون حرف‌ها علیه خودت استفاده کنن. امیدوارم زندگی برات بیشتر از اینکه آزمونِ صبر باشه، فرصتِ زندگی کردن باشه. و اگه یه روزی رسید که احساس کردی هیچ‌چیز اون‌طوری که می‌خواستی پیش نرفته، لطفاً خودت رو بابت همه‌چیز سرزنش نکن. بعضی چیزا قرار نیست درست بشن؛ قرارِ بعضی چیزا اینه که تموم بشن تا جا برای یه چیز بهتر باز بشه. صاد هم حالا داره یکی از همین پایان‌ها رو تجربه می‌کنه. آخرین نامه‌ها، آخرین اسم‌ها و آخرین خداحافظی‌ها. و قبل از اینکه برم، می‌خوام برایت یه آرزوی ساده بذارم: امیدوارم هرجا که هستی، یه نفر باشه که بودنت رو بفهمه. نه فقط حضورت رو؛ خودت رو. مراقب خودت باش، سارلین. این هم یکی از آخرین تکه‌های صاد از این مسیره. .صاد. https://t.me/sarelline