سایه‌‌ای رَوشن

؛

شب ‌بخیر به تاریک ترین سایه‌ها.

صدای باران را می‌شنوم دوستش دارم آدم در زندگی فرصتی زیادی گیر نمی‌آورد که عمیق به صدای باران گوش بدهد.

صبر کلمه چندان صبوری نیست.

پنداشت که هیچ بر سر هیچی است.

کلمات از دهانم چون گنجشک‌ها از قفس پریده اند.

خوبم چون دیوانه‌ای که در باران ایستاده.

دنیای من شبیه درختی است در کویر تنهاییِ اتاقِ مرا دست کم نگیر من سردم است و قاصدک از هر کجا که هست باز آمده به دیدنم اما چقدر دیر … عفیف_باختری

کوچ‌ کرده از خویش.

به بهانه گفتن اینکه خوبم خودرا خراب کردم.

کاش سنگ بودم، درخت بودم، دریا بودم، پرنده بودم،ستاره بودم، گل کوچکی کاکتوس بودم،قلاب ماهی گیری بودم،ماهی بودم، چه می‌دانم هرچه بودم هرچه جز انسان.

در دلم یک طوفان بزرگی شروع به جنبش کرده. طوفان شدیدی که می‌دانم، با من سر سازگاری ندارد و برای دگرگون ساختنم از عمق وجود خودم برخواسته.

روزگار غریبی‌ست نازنین.

نمی‌دانم چه می‌گویم اما می‌فهمم، که خسته‌ام و ناخوش و ناامید و هیچ چیزی در همین لحظه نمی‌تواند شادم بسازد.

ترس از گفتن مرا می‌ترساند. به آرامی، عادت کردم به سکوت، به تنهایی و به حرف نزدن درباره غم‌هایم. کم شمرده شدن همواره مرا می‌ترساند و حالا از سکوتی که نادیده گرفته شده، بیشتر از صدای نشنیده می‌ترسم.

فهمیدن رنج است.