my soul...

انگار که دل غصه پرست باشد.

روح خود را کاغذی مچاله شده در سطل آشغال اتاق نویسنده ای کلافه و خشمگین میدیدم! همانقدر له شده ...

مانند هوای شهر تهران شده ام باران زده ای که همچنان آلودست...

انتهایش مرگ است.

و هرشب گم شدن در سیاه چاله های پوچ ذهن

حال و روزم مثله بچه ی کلاس اولیه که غروب جمعه مامانش بردتش حموم و کلی خوابش میاد ولی یادش میاد که تکالیفشو انجام نداده و در حال نوشتن مشقش با اینکه کلی با خودش کلنجار میره که نخوابه ولی در نهایت رو کتاباش خوابش میبره و مشقاش نصفه و نیمه میمونه.

زندگیه دیگه لِهت میکنه اما کاری از دستت بر نمیاد.

خیلی خواستم خوب باشم .ولی الان حتی حال خوبی هم نمونده برام .

گفت چی تورو بهم میریزه ؟ گفتم :اینکه وانمود میکنم همه چی خوبه. آرومم، هیچ مشکلی ندارم .ولی درونم داره آتیش میگیره، داد میزنه که هیچی خوب نیست ؛ولی من صداشو خفه میکنم تا هیچکس نفهمه دارم ذره ذره آب میشم ..

هرکی میگه از اونا نیست دقیقاً از همونا تره.

تو پوچ ترینو معلق ترینو گیج ترین حالت ممکنم.

حد وسطم رو گم کردم .. نه با ادما حس بهتری دارم نه با تنهایی به توافق میرسم نه حوصله شلوغی رو دارم نه با سکوت کنار میام نه انرژی کافی برای حرف زدن دارم نه با خود خوری حس بهتری دارم بعضی روزا به معنای واقعی از کادر زندگی خارج میشم ..