my soul...

دنیا غزلی داشت به کوتاهی یک عمر غمگین ترین مصرع آن زیستن بود

دیگه نه پوست لبی موند برای کندن، نه مویی موند برای ریختن نه سلامت روانی برای داشتن

اعتراف میکنم که خسته ام از همه چیز ... از همه کس .... از این دنیای پر از رمز و راز ... خسته از آرزو کردن وقتی حتی کوچکترینش محال ترین می شود خسته از تمام نداشته هایم از خواسته هایم که حتی اندکش هم برای دنیا ،زیادی بزرگ بود ... باید خوشحال باشم اما نیستم .این روزها احساسی ندارم،یک پوچی و هیچی مطلق . گریه آرامم نمیکند ،بیشتر حس تهی بودن میکنم.. به هر طرف نگاه میکنم ،گذشته .امروز وحتی شاید فردا .احساس میکنم صدمه دیدم.. در یک جنگ بی سر انجام با خودم هستم .. جنگی که برنده و بازنده ای ندارد،که در هر صورت باخت هست و باخت.. خسته ام مثل طبیبی که خودش بیمار است ... خسته ام مثل یک قایق بشکسته زِطوفان عظیم ..مثل یک معجزه ی بی هنگام .. مثل یک بغض فرو خورده به اجبار زمان ... خسته از اینهمه دیوار بلند ..خسته از هرچه که هست.. خسته از هرچه که بود ...

گیریم که پایان شب سیه سپید است! عمری که تباه غم دوران شده پس چه؟

از چرخش روزگار دگر سیر شدم از روز و شبم خسته و دلگیر شدم مرگم نمی گیرد سراغی از من به گمانش که جوانم ،بخدا پیر شدم

حافظ کجای کاری .....؟ فالت غلط در آمد گفتی غمت سر آید این عمر بود که سر آمد ...

وای بر ما که در این حادثه ها پیر شدیم آنقدر زجر کشیدیم که ز جان سیر شدیم هرچه اندوه غم و حسرت و افسوس رسید سهم ما بود و چنین با همه درگیر شدیم

من اندوهگین نیستم؛ خود اندوهِ جهانم. و سرزمینی در سینه‌ام می‌گرید.

دلم نمی‌خواهد بیرون بروم؛ دلم نمی‌خواهد کتاب بخوانم در خانه بی‌قرارم حتی دلم نمی‌خواهد با کسی حرف بزنم، منتظرم، فقط منتظرم و دردناک‌تر از همه این است که نمی‌دانم منتظر چه چیزی هستم. -ایپک انگون.

‏این پست رو فقط کسایی لایک کنن که از غمِ زیاد، دیگه واقعاً نمی‌دونن باید چیکار بکنن و هر لحظه دارن بیشتر از هم می‌پاشن.

‏توان و حوصله‌ی حضور در جامعه را تا پایانِ سال ندارم.

شمارو نمیدونم ولی حال این روزهای من این شعره : نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ یعنی اگر گلوله ای به سمتم شلیک شود سرم را خم نخواهد کرد یعنی اگر برای بریدن این رگ تیغ در خانه نباشد تا مغازه نخواهم رفت ....!

چرا آورده ای ام مادر *به دنیایی که غم دارد ؟ شدم آن بچه ی غمگین و تنهایی که غم دارد .. شبیه ماهی قرمز درون تنگ خود بودم کنون افتاده ام در قعر دریایی که غم دارد شکیلا اسماعیلی

خسته ای ،غم زده ای مثل منی میفهمم دوست داری ز خودت دل بکنی میفهمم زیر سنگینی دنیا کمرت خم نشود در تلاشی که جا نزنی میفهمم آنقدر رهگذران زخم زبانت زده اند که فقط در پی تنها شدنی میفهمم ظاهرا طاقت هر حادثه ای را داری از درونت هم اگر میشکنی میفهمم صحبت از هرچه کنی بر ضررت خواهد بود حرف داری و نباید بزنی میفهمم

مارا چه شد ؟ که دیگر شبیه دیروزها نیستیم ؟ نه آن خنده ها مانده . نه آن دلخوشی ها.. فقط ما مانده ایم ودلی که هر روز سنگین تر میشود .

+خوبی؟ -خوبم......