Ze

نمیدونم چرا امید دارم هنوز.

دلم برای کسی تنگ شده که دیگه هیچوقت امکان نداره توی این زندگی ببینمش..

انقدر خوابم میاد که می‌تونم برای خودم بابت این‌که خوابم میاد و نمی‌تونم بخوابم گریه کنم.

عُمق نَهانم سیا‌سْت.

توی زندگیم برای انتخاب پلی لیستم بیشتر دقت کردم تا آدما.

یکی بیاد باهم پونی کوچولو ببینیم🎈

کاش غمگین بودم، یا خشمگین، یا عادی. این احساس سوختن چیزی در سینه و طوفانی در مغز وقتی در سکوت نقش ناظر را بازی می‌کنی بدون ذره‌ای کنترل در تغییر اوضاع، جهنم است.

چَشم هایم باز نمیشود ، نمیبینم ، هیچ چیز واضح نیست. همه جا سیاه. پوستم... پوستم در بی حسی خود چیزی رو حس میکنه یک مایع گرمه. آب نیست. غلیظ تره. مثل خون میمونه. آری. خون. بویی رو نمیفهمم صدایی رو نمیشنوم ولیکن دست هایی را حس میکنم دست هایی را که گویی قاب آینه ای که درش حبسم رو حمل میکنند. شاید هم میخواهند آن را بشکنند. نگاه. نگاه های سنگینی را حس میکنم سنگینیش نفسم و گرفته. نمیتونم نفس بکشم. میخواهم فریاد بزنم اما انگار خالقم دهانم را بسته چشمانم را گرفته و گوش هایم را کر کرده. اینجا کجاست؟! غرق در پوچی مطلق. نمیدانم درون آینه ای هستم که تورا نشان دهم یا درون تو هستم که خودم را نشان دهم. تصویر: http://t.me/zinbll