درباره‌ اَلی

یکی نیست به مادر محترم بگه مگر ما سر گنج نشستیم

⚠ هشدار اگر حوصله ندارید از خواندن ادامه متن خودداری کنید یک خانواده پنج نفره‌ایم؛ یعنی پنج شکم گرسنه و هزارجور خرج دیگر در اوضاع بد اقتصادی و بیکاری پدر این وسط هم تعدادی آدم آویزون که می‌شوند پدربزرگ و خاله و داییمان مثل زالو چسبیده‌اند به ما خلاصه در روزگاری که دهک دهم جامعه آخرت را قبول هم ندارد ما به شیوه حضرت علی پول و غذا میبریم دم در خانه تحویل این‌ها می‌دهیم

نوشته بود: اصلا منو بذار زیر فرش بعدشم یادت بره کجام 🪽🌑

سهمم از زندگی

۱ تیر سال پنج، حقوق‌ها واریز شده و به طبع خیل عظیم سفارش به سمت ما پیک‌های موتوری سرازیر شده؛ کوله، باکس، فرمان و... هرجا می‌شود را با اجناس و اقلام پر می‌کنیم؛ با فرار از مقابل ماشین و برعکس رفتن خیابان یک طرفه با عزرائیل دهن‌کجی می‌کنیم. ۵ کیلومتر تا مقصد... «به مقصد رسیدید ۴۷۰۰۰ تومن»

دارم می‌رم شیفت؛ مراقب خودم هستم. «گاهی به دنبال شیرینی یک (مراقب خودت باشی) بدون هیچ نسبت سببی و نسبی فقط و فقط از سر محبت»

تمام جنگ‌ها تمام می‌شوند ولی جنگ در خانه‌هایی که کنسرو لوبیا ذخیره کرده‌اند هیچگاه تمام نمی‌شود. آلبر کامو طاعون 🌑

نیازمند استقراض از بانک مرکزی؛ در شرف تعدیل نیرو (اخراج خودم از انجمن ادبی) نقدینگی صفر بدهی: ♾ «کاموی روی دیوار به اجبار سیگار برگ را ترک و زیکا قرمز می‌کشد»