حوالیِ ساحل؛

صدای تیک‌تاک ساعتِ دیواری، تنها چیزی بود که سکوتِ اتاق را می‌شکست. او روی صندلیِ قدیمیِ چوبی نشسته بود و به کتابی که نیمه‌باز مانده بود، خیره شده بود؛ کتابی که از مدت‌ها پیش باید تمام می‌شد، اما انگار بخشی از زندگی‌اش بود که در میان صفحاتش گیر کرده بود. از پنجره، نورِ زرد و لرزانِ چراغ‌های خیابان به داخل می‌خزید. مردم در بیرون، با چترهایی که زیر بارانِ ریزِ شب، مثل سایه‌هایی مبهم به نظر می‌رسیدند، با عجله رد می‌شدند. او با خودش فکر کرد: “همه به کجا می‌روند؟” شاید همگی مثل او، در جستجویِ خانه‌ای بودند که در آن، زمان کمی کندتر حرکت کند. او دستش را در جیبِ پالتویش برد و انگشتانش به کلیدهای سردِ فلزی برخورد کرد. این کلیدها، نمادِ درهایی بودند که او باز کرده بود، اما هیچ‌کدام او را به آن آرامشی که در یاد داشت، نرسانده بودند. تصمیم گرفت بلند شود. برخاستن، از نشستن سخت‌تر بود؛ انگار باید وزنِ تمامِ خاطراتی که در آن اتاق جمع شده بود را از روی شانه‌هایش برمی‌داشت. او به سمتِ در رفت، اما قبل از اینکه دستش را به دستگیره برساند، مکث کرد. شاید قرار نبود امروز چیزی تغییر کند؛ شاید قرار بود فقط، همین‌طور با این بارانِ بی‌صدا، هم‌مسیرِ شب باشد.

"                       رشتِ عزیزم                           "

سال‌ها بعد، دفترِ قدیمی‌شان را گشودند. میان ورق‌های زردشده، خاطراتی جا مانده بود که دیگر جزئیاتشان را به یاد نمی‌آوردند؛ نه آن خنده‌ها، نه آن روزها، نه حتی دلیل بعضی از لبخندها. یکی آرام خندید و گفت: «چه بسیار چیزها که از یادمان رفته...» دیگری دستی بر صفحه‌ها کشید و گفت: «مگر قرار بود همه‌چیز را به خاطر بسپاریم؟ همین که روزی کسی بود که این لحظه‌ها را با او زندگی کردیم، برای ماندگار شدنشان کافی‌ست.»