Charlie Brown 🤎

تو بیوش نوشته: مرا نکاوید،مرا بکارید، جای من در کنار پنجره‌هاست.

- لُکّه رفتن استعاره از آدم خسته و ناامید است که در پی آب می‌گردد.

. راه مست بود هرچه می رفتیم ما را به جای دیگری می برد... | مهدی اشرفی |

گاهی فکر می کنم یک سیاهی لشکر درونم در حال گذران زندگی اند و من بی نقش ترین عضو این مجموعه ! سیاهی لشکری که با هم سر هر چیز کوچک و بزرگی نزاع و درگیری دارند . همهمه های مستمر ، من را از بودن خسته می کند . تصمیم ترک این سرزمین شبانه روز با من است ، اما بعد من چه خواهد شد ؟ صدا های تیز و بلندشان مثل موریانه به جانم می افتد و دیگر هیچ باقی نمی گذرانند . من همان نخ نازک واصلم که این فروپاشی را روز به روز عقب تر می اندازم ؛ بله ، شاید یک نقش دارم محافظ همان یک جای خالی برای تاب آوردن ...

💚🌱 من به عنوان یک روانشناس معتقدم جامعه‌ی ما هنوز نسبت به اتفاقات موجود سوگواری نکرده و اثرات این سوگ، در چند ماه آتی خودش رو نشون خواهد داد. چرا اینو میگم؟ چون ما عملاً هنوز نایستادیم ببینیم چی رو از دست دادیم. اتفاق‌ها اون‌قدر پشت سر هم رخ دادن که نه وقت فکر کردن داشتیم، نه مجال حس کردن. فقط رد شدیم، دوام آوردیم، ساکت‌تر شدیم و ادامه دادیم. تجربه‌ی روانِ جمعی در مواقع بحران (مثل کرونا که ازش عبور کردیم هم) نشون میده که وقتی یه جامعه مدت‌ها احساساتش رو عقب می‌ندازه، در واقع داره واکنش اصلیش به اون رویداد رو فقط به تأخیر می‌ندازه . بنابراین تو ماه‌های پیشِ رو، احتمالاً بیشتر با خستگی عمیق، افت انگیزه، حساسیت هیجانی و حس بی‌معنایی روبه‌رو میشیم تا هیجان‌های پرسر و صدا و این یه بخش طبیعی از روند ریکاوری روانیه به لحاظ روانشناختی هم وقتی یه آدم یا یک جامعه مدام مجبوره «دوام بیاره»، احساساتش رو جمع می‌کنه می‌ذاره کنار. لذا غم، ترس، خشم و... همشون میرن عقب صف و یه جایی در عمیق‌ترین قسمت درنمون انبار میشن. حالا مسئله اینه: وقتی شدت این اتفاق‌ها یه کم کمتر میشه، یا وقتی زمان می‌گذره، اون احساسات جمع شده در ما بالاخره خودشون رو نشون خواهند داد. اینجا دقیقاً همون‌جاست که ما احتمالاً چند ماه بعد با موجی از غم، ناامیدی یا بی‌معنایی روبه‌رو می‌شیم و تعجب می‌کنیم که «پس چرا الان؟»؛ در حالی که این غم، تازه نیست؛ فقط تازه اجازه‌ی دیده شدن پیدا کرده. لذا در چنین شرایطی یه اتفاق کوچیک می‌تونه یه واکنش خیلی بزرگ راه بندازه. چون ما فقط به همون اتفاق جواب نمی‌دیم که؛ داریم به همه‌ی چیزایی که قبلاً قورت دادیم و هضمشون نکردیم واکنش نشون می‌دیم. انگار یه غم قدیمی، دنبال یه بهونه می‌گرده که بالاخره خودش رو نشون بده. پس در این مرحله ما لزوماً با یه جامعه‌ی سوگوار طرف نیستیم؛ ما بیشتر در جامعه آدمهای خسته بی‌حوصله، زودرنج و بی‌انرژی رو می‌بینیم. توی این شرایط شوخی‌ها تلخ‌تر میشن، امید ما کوتاه‌مدت‌تر میشه و آدم‌ها زود از همدیگه می‌بُرن و اینا اصلاً نشونه‌ی بی‌احساسی در ما نیست؛ نشونه‌ی احساسِ بیش از حدیه که راه درستی برای بیرون اومدن ازمون پیدا نکردن. ضمناً این موضوع رو هم در نظر بگیرین که مسئله‌ی سوگ ما فقط از دست دادن جوونهامون و عزیزانمون نیست؛ ما داریم برای چیزای بیشتری عزاداری می‌کنیم؛ برای حس امنیت، برای آینده‌ای که قرار بود باشه، برای نسخه‌ای از خودمون که فکر می‌کردیم قراره بشیم. برای همینه که این غم گاهی اسم نداره و ما دقیق نمی‌دونیم که برای چی باید ناراحت باشیم؟ و نکته‌ی مهم‌تر اینه: اگر این مرحله نادیده گرفته بشه، مسیر به سمت فرسودگی جمعی میره؛ اما اگر دیده بشه، می‌تونه بستر یه بازتعریف جدی باشه. بازتعریف رابطه‌ها، توقع‌ها، معناها و حتی تصویر آینده. به زبان ساده، جامعه یا از این سوگ عبور می‌کنه، یا توش گیر میفته. لذا پیش‌بینی من اینه که ماه‌های آینده، ماه‌های «کند شدن» خواهد بود و درست توی همین کندی، امکان یه تغییر عمیق و واقعی در ما شکل می‌گیره. • دکتر اسودی

پ: ن فکر کن ۳۰ شب داری گریه میکنی، آیا این زخم به این آسونی بسته میشه!

https://t.me/Rofagha1401

ضعیف بودن شخصیت کامل مشهوده ولی می نویسم : وحشت به روح و جسمم حمله کرده یک جای قصه ، رویا دیگه جواب نداده و هیولای واقعیت رام نمی شه قلبم خودش رو با درموندگی به قفسه ی سینه م می کوبه و می خواد فقط فرار کنه یک نفر من رو قایم کنه این که قراره با چی روبه رو بشم رو اصلا نمی دونم اما باید قایم بشم من با واقعیت زندگی کردن رو بلد نیستم !

تو این فصلش قلبم از حرکت جا موند اشک تو چشمام جمع شد و رد شدن کل زندگیم رو روی صفحه های کتاب حس کردم ...

از جزئیات چه غافل شدیم ...

‌بر زبانم طعم تلخ صبر، کدام شیرین آن را خواهد زدود؟ | عباس کیارستمی |

اگر منسب و سمت با نفوذی داشتم می گفتم کتاب ۱۹۸۴ جورج اورول بذران جزو کتاب های درسی دبیرستان .

یک ماه گذشت کی باورش می شد !

شاید اُمید افسانه ای بود برای راحت تر خواب رفتن ما