mim

«بارفتن آدم‌ها از زندگیت هر بار یه چیزی رو از دست میدی بار اول احساس می‌کنی که دیگه عاشق نمیشی؛ یعنی حس عاشق شدن رو از دست میدی. اگرچه بعدها دوباره تجربه‌ش می‌کنی اما شدتش دیگه مثل دفعه‌ی اول نیست. بار دوم چون سخت‌تر اعتماد کردی، وقتی میره، اعتمادت رو به آدم‌ها از دست میدی. تا جایی که حتی به انتخاب‌های خودت هم اعتمادی نداری. بار سوم وقتی کسی میاد تو زندگیت، راحت پذیرای رابطه‌ی عاطفی جدید نیستی، مقاومت می‌کنی، فکر می‌کنی بی‌فایده‌ست و روابط و اشتباهات گذشته رو نباید تکرار کنی، سخت احساسی میشی، و چون قبلاً کنار گذاشته شدی دلتنگی‌های کسی رو باور نمی‌کنی. بعد از رفتن چندین آدم از زندگیت و اینکه هر بار کسی تکه‌ای از تورو برای همیشه برده، کمی دیر و برای چندمین بار کسی میاد تو زندگیت که شاید خیلی شبیه اون آدمی بوده که همیشه می‌خواستی، اما بعد یک مدت که پای دلخوری‌هاش می‌نشینی، میگه: «تو بی‌تفاوتی، بی‌اعتمادی، احساسی نیستی. هیچوقت احساس نکردم که عاشقمی.» می‌خوای بهش بگی داشتی همرَو ولی دزدیدن اونارو، اما ترجیح میدی به ناراحتی‌هاش دامن نزنی و سکوت کنی. آخرین آدم با رفتنش از زندگیت این بار چیزی رو از تو می‌گیره که شاید دیگه نتونی به کسی بدی، و اون توانایی فرصت دادن به آدم‌هاست. اینطور میشه که بعضی‌ها زیبان اما تنهان، تحصیلات عالیه دارن اما تنهان، پولدارن اما تنهان،می‌نویسن تنهان، میسازن تنهان.»