روح هزاران زن در یک بدن

دلتنگی را بیش از همیشه درون دست ها و انگشتانی حس کردم که برای نوازش کردنت بی‌تاب بودند و حالا از نداشتنت می‌نویسند. خیال است ،گاهی می‌آمد،اما از بعد تو همیشه می‌آید و تو را با خود می‌آورد، چه هدیه ای، تو… مثل آن روزی که در خیال برایت سعدی خواندم: وجودی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست. اما عزیزم اگر گور احساسات مرا می‌کنی،در آخر با جنازه گندیده ات درون قلبم روبرو می‌شوی!. به یاد آوری فکر رفتنت بسپار کاری به کارم نداشته باشد،می‌خواهم در خیالات مبهم خویش بمانم و روبرویت بنشینم به تو بگویم از من فقط یک تو مانده ای و تکه استخوانی از یاد معشقوق،می‌خواهم از گوشه لبخندت شراب بنوشم،کاش می‌دانستم می‌خندی! آخر ما قبل از هم،همیشه غمگین بودیم،غم مارا به هم وصل کرده بود و یاد گرفتیم برای شادی هم تلاش کنیم،اما تو یادت رفت و من بعد از تو غمگین ماندم اما عزیزِ کلماتم، تو بخند. ح‌ا

شما هم عمری هر شب در رهگذارش منتظر موندین یا فقط من و ویگن؟

nadanesstam

The ghost that guarded my soul has fled from me And left me here alone What was once my tunnel of light became a stinking hole A rotting conclusion of my life

پس از تو، کلمات از قفس گلو رها شدند و به آسمان شعر پناه بردند. :)

با وجود تیرگی های روحم در دل تاریک ترین روزهای زندگی‌ام؛آن‌هنگام که تنها تابش لبخندت قلبم را نجات می‌دهد، مرا پیدا می‌کنی؟