Cabin 13

ولی در انزوا، لحظات نادری هست که یک نفر در کنار تو افول می‌کند، مثل ستارگان که سالی یک‌بار زمین را نوازش می‌کنند.

ایکاروس، ددالوس، آریادنه. همه‌شان به آن دشت‌های تاریک رفته بودند، جایی که دست‌ها فقط هوا را می‌فشردند و پاها دیگر روی زمین حرکت نمی‌کردند. فکر کردم کاش من آنجا بودم؛ ولی چه چیزی را تغییر می‌داد؟ چیزی که هرمس گفت درست بود. هر لحظه فانی‌ها می‌مردند، به خاطر غرق شدن کشتی‌ها یا با شمشیر، توسط جانوران و آدم‌های وحشی، در اثر بیماری، سهل‌انگاری، پیری. این سرنوشت‌شان بود، همان‌طور که پرومته به من گفت، داستانی که در همه‌ی آنها مشترک بود. مهم نبود چقدر در زندگی‌شان پرتحرک و فعال یا چقدر باشکوه و بزرگ باشند، یا چه شگفتی‌ها و عجایبی را خلق کنند، همه‌شان تبدیل به خاک و دود می‌شدند. در تمام این مدت هم تک‌تک خدایان حقیر و بی‌مصرف، آن‌قدر روشنایی را می‌مکیدند تا جایی که حتی ستاره‌ها هم خاموش شوند. –مدلین میلر، سیرسه، ترجمه‌ مهرزاد جعفری.

سال‌ها طول کشید تا بفهمم اون حس، اسم مشخصی نداره. فقط می‌دونستم گاهی درست وسط امن‌ترین لحظه‌، چیزی درونم کمه. عصرها که نور کم‌کم محو می‌شد، دلم بی‌دلیل سنگین می‌شد. انگار قلبم دنبال جایی می‌گشت که هیچ نشونی از اون نداشتم. عجیب‌تر این بود که حتی بعد از سیر شدن از چیزی هم احساس خلأ می‌کردم. گرسنه‌ی چیزی بودم که با هیچ غذایی پر نمی‌شد. هنوزم کنار عزیزترین آدم‌ها که می‌نشینم، دلتنگی‌م رفع نمیشه. دلتنگ می‌شم. دلتنگ کسی که همان لحظه روبه‌رومه. نمی‌فهمم چطور ممکنه آدم همزمان هم چیزی رو داشته باشه و هم نبودش رو این‌قدر عمیق حس کنه. مدت‌ها قبل، خیال می‌کردم این همه احساسِ نامفهوم یعنی یک جای کار تو ذهنم می‌لنگه، اما فقط ساکت موندم و گذاشتم از من عبور کنه.

سگ بریند روی قسمت و همه چیز

سه ساعته دارم می‌خندونمش که بگه هیومرت خوبه حیف باهاش ناراحتیاتو قایم می‌کنی

nihilism, cynicism, sarcasm and orgasm.

متاسفانه نه می‌تونی درست حرف بزنی و نه می‌تونی در موردش گریه کنی. راهی برای تخلیه وجود نداره. تلاشم که می‌کنی بروزش بدی به یک مشت کلمات بی‌سروته و مسخره و احتمالا از‌ سر خشم تبدیل میشن که باعث نمیشن سبک شی؛ فقط بهت یادآوری می‌کنن تو و حرفایی که گیر می‌کنن تو گلوت تا ابد قراره از سر ناچاری به هم وصل باشید.

حوصله ندارم ناراحت باشم. حوصله ندارم طولانی عصبی بمونم. حوصله ندارم اهمیت بدم. احساسی ندارم به چیزهایی که قبلا باعث می‌شدن فریک اوت کنم.

ویکتم کارداتونو بذارید تو جیبتون‌ و بزرگ شید از سال‌های کودکستانتون خیلی وقته گذشته

اگر می‌دونید اون پنکیک‌های آبی چی‌ان شما دوست خوب من هستید

-

من فکر می‌کنم. من زیاد فکر می‌کنم و به خاطر فکرهای زیادی گاهی می‌خوام مغزم رو از توی سرم بیرون بکشم و تکه‌تکه کنم و هر تکه رو چال کنم توی باغچه‌ای جایی.

-

فرصت‌ها رو خراب می‌کنی چون مدام از خودت می‌پرسی: «اگه شکست بخورم چی؟ اگه همه رو ناامید کنم چی؟» قبل از این‌که دنیا ردت کنه، خودت خودت رو رد می‌کنی و انقدر حواست به همه‌‌ی چیزهایی که ممکنه خراب بشن هست که جلوی همه‌‌ی چیزهایی که می‌تونستن خوب پیش برن رو می‌گیری.