Cabin 13

ناستنکا، هیچ می‌دانید کار من به کجا کشیده شده است؟ می‌دانید که من مجبورم سالگرد رویاهای خودم را جشن بگیرم، سالگرد آنچه را که زمانی برایم دلچسب بود، اما در واقع هرگز وجود نداشت، زیرا این جشن یادآور رویاپردازی‌های بی‌معنی وهم‌گونه‌ی گذشته است، رویاهای احمقانه‌ای که دیگر وجود ندارند، زیرا چیزی ندارم که جایگزین آنها کنم؛ آخر رویاها را باید تجدید کرد. — فئودور داستایفسکی، شب‌های روشن.

به هر حال این اوضاعی است که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و می‌سازیم. قسمت‌مان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد. سگ بریند روی قسمت و همه‌چیز. خیال دارم یک چیز وقیح مسخره درست بکنم که اخ‌وتف باشد به روی همه. شاید نتوانم چاپ بکنم. اهمیتی ندارد ولیکن این آخرین حربهٔ منست تا اقلاً توی دل‌شان نگویند «فلانی خوب خر بود!» باری، روزها می‌آید و می‌گذرد و ما هم در قید حیات هستیم تا بعد چه بشود! ـــ صادق هدایت، هشتاد و دو نامه به شهیدنورایی، نشر کتاب چشم‌انداز، ص ۱۰۹.

"اگر ابرها بگذارند"

"احساس کرد که گویا در جنگل‌های ته دریا سرگردان است و در دنیای هیولایی گم شده است که در آن خود او نیز هیولا است. تنها بود. گذشته مرده بود و آینده هم تصورناپذیر." امروز چهاردهم اسفند است. نمی‌دانم پیامم کی ارسال می‌شود اینجا، اما بین عکس‌های قدیمی‌ام عکسی از این جملات کتاب ۱۹۸۴ پیدا کردم. تاریخ عکس برای سه سال پیش است. دقیق نمی‌دانم موقع عکس گرفتن از این بخش چه حسی داشتم‌. فقط می‌دانم حالا هم همانم.

یه بار دیگه بهم یادآوری شد هیچ موجودی در دنیا به اندازه نیک مراقب من نیست.

کاش انقدر اشتباه کردن برام وحشت و شبیه به فوبیا نباشه چون کل زندگیمو مختل کرده

من به محض اینکه نشونه میبینم: let's kill the horse

من همینو میگم همیشه!

بخشی از من را جمهوری اسلامی و بخش دیگرم را استرس ددلاین پروژه‌هایم فرسود.

عصری یهویی بیرون دیدمش دیرش شده بود لپمو سریع بوس کرد رفت من از اون موقع یه طوری واسه خودم گیگل میکنم انگار اولین باره می‌بوستم حالا!

شاگردام خیلی نازن دوباره برام دستبند درست کردن

بالای هرم، که همه ازش شوکه می‌شن، روی یه پایهٔ بزرگ از رفتارهای به‌ظاهر «کوچیک» و «بی‌اهمیت» ساخته شده. درواقع داره می‌گه زن‌کشی و تجاوز یه اتفاق ناگهانی و جدا از بقیهٔ اون رفتارها نیست، بلکه محصول یه فرهنگ و زنجیره‌ای از عادی‌سازی‌هاست. یعنی اگر از پایین هرم جلوش گرفته نشه، بالاش هم تکرار می‌شه. سوال «چرا کسی کاری نکرد؟» هم طعنه داره به این که جامعه معمولاً از همون پله‌های پایین کاری نمی‌کنه و می‌گه الآن وقتش نیست! شوخی جنسیت‌زده رو جدی نمی‌گیره، تحقیر رو عادی می‌دونه، مرزها رو نادیده می‌گیره و در نهایت وقتی فاجعهٔ بزرگ رخ می‌ده، همه تعجب می‌کنن.

من هیچ اعتقادی به نظام «پادشاهی/سلطنت» ندارم، پس جاویدشاه شعاری نیست که دوست داشته باشم. هم‌چنین «مرگ بر چپ» (یا راست) به‌نظرم بی‌معنی است. اساساً هر مملکت و نحلهٔ سیاسی اگر صد تکه شود باز درون آن تکه‌ها چپ و راست پدید می‌آیند و ذات شیطانی در هرکدام وجود ندارد. اما هیچ‌کدام از این‌ها باعث نمی‌شود ذره‌ای پشت مبارزانی که فکر می‌کنند آن شعارها درست است را مقابل نیروی سرکوب خالی کنم یا در دفاع از آنان تردید داشته باشم، تمسخرشان کنم یا معتقد باشم در رژیم اساساً اثری از سیاست‌های چپ‌گرایانه یا راست‌گرایانه به معنی معمول غربی‌اش وجود دارد که سر آن به بحث بنشینم (امری که متأسفانه بسیاری از شعاردهندگان خلاف‌اش را می‌گویند) زیرا هیچ نیروی سیاسی یا اندیشهٔ نظری زنده‌ای را که مسموم‌تر از حاکمیت فعلی باشد سراغ ندارم و آن را عینیت دیکتاتوری می‌دانم. ترقی‌خواهی در یک لحظهٔ سیاسی متعیّن باید «با درک و هم‌دلی ستم‌دیدگان» و احساس مسئولیت‌پذیری نسبت آنان موضع بگیرد. پس لحن و زبان بسیار اهمیت پیدا می‌کند. زبانی ارباب‌مآبانه مناسب وضع فعلی نیست. هرچه‌‌قدر هم که از سوی ترول‌ها و لمپن‌ها توهین بشنویم، باز هم توجیه نمی‌شود. چون کسی از ما دعوت نکرده متفکر یا فعال سیاسی باشیم. برعکس، باید نقد را متوجه کم‌کاری‌ها و اشتباهات مهلک خود جریانات به اصطلاح پیشرو کرد. کاری که امیدوارم کمی بعد در نوشته‌ای با نام «بازاندیشی چپ ایرانی» گریزی به آن بزنم.

همه چیز خیلی بی‌ارزش به نظر میاد و احتمالا من بی‌اثرترین و ماندگارنشدنی‌ترین باشم در این دنیا. باید بنویسم.

چقدر کیمیا خوب گفت.