هَسْتی‌ـشِناسی

ولی خب اینو رد میکنم اینکه نوشته های من مصنوعیه ! ممکنه از استعاره زیاد استفاده کنم و این برای من سبک شخصیمه و همیشه ،حتی تو صحبت هامم دارمش .

کاش یه دونه از متن هام رو مثال میزدی حداقل ،ولی اینجوری خیلی کلیه

چه رندوم بود این !

یه وایب مصنوعی میده نوشته هات بنظرم سعی کن خودت بنویسی خودت بنویسی بیشتر قلب رو لمس میکنه

ولی هیچی به اندازه هوای رشت نمیتونه مودی باشه 🤝

11:11

ایشون نه تنها منوچهر نیس! بلکه نازلیه تازه کل محله هم بهش ارادت خاص دارن.

11:11

همیشه به دنبال خورشید می‌گشتم شاید چون زندگی‌ام زمستانی بیش نبود! — هَسْتی‌ـشِناسی

3:33

من فکر می‌کنم به این باور رسیدم که باید ارزش چیزها رو از فیدبکی که از جامعه می‌گیرن جدا کنیم. خیلی وقت‌ها ما ارزش چیزها رو بر اساس این‌که چقدر دیده می‌شن، چقدر توسط جامعه تحسین شدن، چقدر لایک و شِر شدن، چقدر ویو خوردن یا چقدر قیمت دارن، تعیین می‌کنیم. انگار داریم ارزش خیلی چیزها رو به معیارهایی وابسته می‌کنیم که جامعه برای ما تعیین کرده. در حالی که خیلی وقت‌ها چیزهایی وجود دارن که واقعاً ارزشمند و گران‌بها هستن، اما چون بر اساس این معیارها روی بورس نیستن، ما هم احساس می‌کنیم نباید اون حس ارزشمندی رو بهشون بدیم. در صورتی که این خیلی نادرسته. چون چیزی که جامعه تعیین می‌کنه ارزشمنده، لزوماً بر اساس حقانیت یا درستی نیست؛ خیلی وقت‌ها بر اساس سود و منفعت، چرخه‌های اقتصادی و چیزهاییه که برای اون سیستم به‌صرفه‌تره. پس من فکر می‌کنم دوست دارم ذهن و تفکرم این باشه که اگر فکر می‌کنم یک چیزی ارزشمنده، حتی اگه اون‌قدری که باید دیده نمی‌شه، اون‌قدری که باید لایک نمی‌گیره، فیدبک نمی‌گیره یا اون‌قدری که باید روش قیمت‌گذاری نشده، هیچ اهمیتی نداره. من تصمیم می‌گیرم در دنیای من، اون چیز در صدر جدول ارزش‌ها باشه؛ حتی اگر برای بقیه این‌طور نباشه. فکر می‌کنم باید بتونیم ارزش‌گذاری شخصی خودمون رو داشته باشیم و اون رو از ارزش‌گذاری جامعه جدا کنیم. — هَسْتی‌ـشِناسی

دو چشم پر از ناگفته‌ها به من خیره شده بودند دستم را با تردید و ترس به سمتشان دراز کردم دستم تصویر را دگرگون کرد تصویر محو و پریشان شد تصویر منعکس شده در آب مرا در خود کشید و در آب غرق کرد سپس روی زمین بجای من زیست و هرگز برای نجات من بازنگشت. — هَسْتی‌ـشِناسی