قصر آبی

در خیابان های شب دیگر جایی برای قدم هایم نمانده است زیرا که چشمانت گستره ی شب را ربوده است…

ایکاش نیاد روزی که، کلمه ی عشق رو بشنوی، بخونی، بگی جایی و صورتی غیر صورت من، به ذهنت بیاد. ایکاش من باشم تعبیر همیشگی تو، از واژه ی آدمکشِ عشق.

ماجرایِ من و تو ،  باورِ باورها  نیست،، ماجرایی ست که در حافظۂ  دنیا نیست،،   نَه دروغیم ! نَه  رویا ، نَه خیالیم ، نَه  وَهْم،، ذاتِ عشقیم !  که در آینه ها پیدا نیست،،

Brent Cotton

«وقتی دندونت درد می‌کنه، زبونت هی می‌ره سراغش. همیشه از زخم خبر داری.» خیلی وقت‌ها به این فکر می‌افتم که چرا سراغ زخم‌هامون می‌ریم؛ انگار می‌خوایم مطمئن بشیم هنوز درد می‌کنن یا نه. شاید غم هم همین‌طوری کار می‌کنه، یا دل‌شکستگی. موضوع این نیست که دلمون بخواد زخم رو دوباره باز کنیم، نه، فقط گاهی حس می‌کنم یه گوشه از وجودمون هنوز می‌خواد همون‌جا دیده بشه، هنوز امید داره یه روز کسی همون‌ جایی بغلمون کنه که اولین بار زخمی شدیم.

قلمرو تو چشم است در هوایی بارانی دارم تمام می شوم، بیا. تو بخواه تا من برایت بمیرم به طمع یک بوسه با طعم نارنجی یا هر رنگی تو بخواهی هر چقدر هم که عاشقت باشم نمی توانم عاشقی‌ام را به تو ترجیح دهم هر چقدر که عاشقی بلد باشم خرج تو می‌کنم به جاش تو برای من لبخند بزن می‌شود؟ عباس معروفی