پښتو شعرونه

اوښکې روانې کور ته راغلم پردي راوړي به دې څۀ زړه وساتینه ټپه😘

کله د کوترې پۀ څېر کله هم د مار غوندې ژوند کله دښمن شي کله کله بیا د یار غوندې هغه شېبې تېرې شوې چې تا به راته وویل واچوه لاسونه مې په غاړه کې د هار غوندې ما ځولۍ راوړې وه او تا سر خوځولی وۀ لږ هم د اقرار غوندې او لږ هم د انکار غوندې موټي کې دې کاڼی وۀ، که ګل وۀ، خبر نه ومه لاس دې وۀ تاو کړی زما ویشتو ته د وار غوندې مینه د خدای مینه بېلې بېلې جامې واغوندې چاته معشوقه شي، چاته مور، چاته د پلار غوندې څۀ کوي کاروان چې کله سور ګلابي شعر وایي کله نرګسي غزل د ستړي انتظار غوندې *کاروان بابک*

وران کار به ودان ګڼې دلته که اوسېږې ته حق ویل به زیان ګڼې دلته که اوسېږې ته ورځې ته به شپه وایې چا که ورته شپه ویل تور به سپین شیان ګڼې دلته که اوسېږې ته هیڅوک ملامت نه دي وران که ټول کارونه شول خپل قسمت به وران ګنې دلته که اوسېږې ته ټیټ خلک به جګ ګڼې ناست که په جګ ځای کې وي ځمکه به اسمان ګڼې دلته که اوسېږې ته هر چا چې هر څه کول ته به صفتونه کړی هر یو به لقمان ګنې دلته که اوسېږې ته *ګل باچا الفت*

دغه خالونه دې د یار پر مخ ونه لګول له دیده پس دې کسي بېرته په لېمو کې یووړل دروېشه! سترګو ته مو کله هم را نغلې اوښکې دغه بڅري مو تمام عمر په زړو کې یووړل دروېش دٌرانی

مولا خو دي له خولې واخله کږې کږې، خبري دعا دي له خولې ووځه بې اختياره لکه ډم!!!! *ممتاز اورکزی*

زړه مې هملته دی چې ته یې دلته خالي ولاړه یم ړنګه به شمه #لنډۍ

څه په نه زړه باندې ژوند کوم لګیا یم تنهايي لکه ساه اخلم او پرې پایم ستا وعده لکه دېوال ده، خو غم دا دی چې زه ناست ورته په یخ کې لوڅه شا یم څه بې درده، څه بې حسه ته محتاج یم محبته! بس نو څه به درته وایم ته چې ستړې یې دمه شه، مګر ګوره وایه مه چې مخکې تګ ته وارخطا یم د وطن له بدو ورځو به خبرېږې؟ زه خراب درپسې داسې نن سبا یم د جامو په دغه رنګ پسې دې مړ مړ د وېښتانو په دې سټایل دې تباه یم ما وې پام به دې غلط شي خو #هميمه ته چې ژاړې موسيقي ته، نه دي بیایم حفیظ همیم

په ما دې زر نازونه بار دي په تا مې یو زړګی سمبال نه شو مینه.

خدای خبر دلته په ما کومو سترګو کوډې کړي؟ پښې مې ترې لاړې شي خو زړه مې له بګرامه نه ځي. #بیت #سایل

چې څۀ دې کړل هغه دې وکړل د نورو بدو بۀ دې وس نه رسېدنه *لنډۍ*

زه اکثر چا پسې خراب شم بیا اکثر ښه شم خو خیال مې نه کیږي چې دا ځل دومره زر ښه شم وا ملا!زه هغه لالي پسې تباه برباد یم غرق شې پیریان نه دي چې زه به په منتر ښه شم چې مې د زلفو سره باد کړي لیونی شم خدایه! چې مې بندي کړي په حلقه کښې دَ نظر، ښه شم کاش مسیحا! زه هم څو وخته وینې وینې شمه کاش مسیحا! بیا یکایک لکه پرهر ښه شم چې توبه وکړم له شرابو نو مئین شم په چا که دا مې حال وي، خدای راستي که تر محشر ښه شم مه ځه! قسم دی د ماښام په شانې تور سوزمه کښینه! چې لږ لکه نیمګړی مازدیګر ښه شم ممتازه! ځم عبدالغفور سره تبلیغ ته ځمه خو زه ډاریږم هسې نه چې سراسر ښه شم *پیر ممتاز*

مشغولا لره یې راشه د یار خیاله زړۀ مې ستړی او ستومانه غوندې ښکاري اسرار

د یو جهان‌ مینې لایقې‌ نجلۍ، ښکلې نجلۍ زه‌ بیا ناڅاپه نن مین شومه په بلې نجلۍ درځار

‎زه دې زړه کې داسې پروت وم چې ما ځای نیولی نه و ‎اوس چې نه یمه، نه تا ته څه مشکل دی او نه ما ته ‎دا چې څنګه یم لالیه بس هم دغسې مې پریږده ‎دا چې څه یمه، نه تا ته څه مشکل دی او نه ماته ‎ستا په ظلم به مې څنګه غړیدلې سترګې چوپ وي ‎بس ویده یمه، نه تا ته څه مشکل دی او نه ما ته *سعود*

*نصرت منګله! که ړنګیږي یاري ړنګه دې شي* *فطــــرتي داسې یم زغمی نشم کږه خبره*

راشه غیږه راکړه شاه سعوده! سالګره مې ده مُسک شه راته، وه خانه خرابه راته وخانده *شاه سعود*

زه پر بله او دا بلې خوا ته لاړه زما برخه رڼا بلې خوا ته لاړه بخته ویښ شه ټولې هیلې مې زندئ دي ته ئې ویني، دنیا بلې خوا ته‌‌ لاړه چې زما د قامت سر سلامت نه دی ما ته شوې دعا بلې خوا ته لاړه ته خوږه‌ زما د ټول ایمان قیمت یې ته چې راغلې، ګناه بلې خوا ته لاړه پاس ولاړه د کچه کورونه وريېځه ما سره وه سودا، بلې خوا ته لاړه یوه پیغله مې دېره د زړه پر کلیو چې مین یې کړم بیا بلې خوا ته لاړه *ولي شاه ولي*

مورې له مخه دې شرمېږم ماته کوژدن چاسره وکه زوړ دې کړمه شاعر Daad 😁

چې څنګه بې دليله شوو يو ځای هغسې ورک شو دا ژوند لکه د فلم د صحنو وګوره واه هميمه ما که کړی و غرور هماغه بس وه ته تا ګوره او ته بيا ستا پښتو وګوره واه! حفيظ هميم

ګوندې وي چې په نغمو کې دې په کار شم که بې تاره وې سِتاره چې دې تار شم دعاګانې راپسې دي هسې نه چې په پاخه عمر د خامې جلکۍ یار شم بیماران که د آنارو په ارمان دي زه دې ستا په آناري موسکا بیمار شم لکه دوې غبرګې سندرې سره ګډې کاشکې داسې غاړه وتی له نګار شم ما مې سره اوښان په شينو ورېښمو بار دي دمه ګیر به هم د شنو بنګړو په ښار شم خدایه تږو ته مې ته اوبه اوبه کړې سړیچنو ته دې ښه تازه انګار شم د کاروان غزله میره د لنډیو یوې ښکلې وې چې زه به یکه زار شم *پیرمحمد کاروان*