غــرــوـب

آدم شاید چیزی نگه ولی کور یا کر نیست ...

کاش می‌دونستم اون روز که آرزوی بزرگ شدن کردم، دارم کودکی‌مو خاک می‌کنم.

تو خلق نشدی تا مورد تأییدشون باشی، خلق شدی تا خودت رو زندگی کنی.

درد تموم نشد، فقط جاشو توی قلبم پیدا کرد.

من هنوز با یادش زندگی می‌کنم، اون حتی اسممو هم یادش نیست.

بخواب نازنینم... این جهان، طوفانِ بی‌پایانی‌ست و ما تنها قایقِ چوبیِ میانِ موج‌ها.

میان تمام صداها، من هنوز دنبال طنینِ نفسِ تو می‌گردم.

و خوش به حال آنکس که "تو" برایش عاشقی کردن را بلد بودی...

« مرا در کودکی شوق دگر بود خیالم زین حوادث بی خبر بود.. » -اعتصامی

خواب دیدم توی دشت از نعنا، روی پاهای تو خوابم برده نمیدونی که همین خواب سبک چه بلایی به سرم آورده...

گفته بودی عاشقِ باران به روی شیشه‌ای چشمِ گریان خودم را عینکی کردم؛ بیا. -علی قهرمانی

بغض اگر بماند، سنگ می‌شود. در گلو، در قلب... و هیچ اشکی توانِ آب کردنش را ندارد.

بعد از او هیچ فصلی نیامد، همان پاییز در من ادامه دارد.

من سوختم، تا تو گرم بمانی.

‏بله، آدم میتونه همزمان که داره برای آینده برنامه‌ریزی میکنه به این فکر کنه که کاش شب بخوابه و صبح بیدار نشه؛)

معلم ادبیات «26» تا میخوامت :)

درد، از میان کلمات می‌گذرد و وانمود می‌کند شعر است.

دیگر نامش را نمی‌برم، اما هنوز نگاهش در جمله‌هایم پنهان است.

_