دمی با ادبیات

خون‌خواره گشتی و نشکیبی همی ز خون آهسته خور که خون دل من همی خوری آن خون که می‌خوری همه از دل همی چکد دل غافلست و تو به‌هلاکِ دل اندری

فرخی سیستانی

حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم که کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینم جامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَم یعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینم جز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیم تا حریفانِ دَغا را به جهان کم بینم سر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَرو گر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینم بس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاح شرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینم سینهٔ تَنگِ من و بارِ غمِ او، هیهات مردِ این بارِ گران نیست دلِ مسکینم من اگر رندِ خراباتم و گر زاهدِ شهر این مَتاعم که همی‌بینی و کمتر زینم بندهٔ آصفِ عهدم دلم از راه مَبَر که اگر دَم زَنَم از چرخ بخواهد کینم بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند که مکدر شود آیینه مهرآیینم

حافظ

#دمی_با_شاهنامه۴۵ شاه کاووس نامه‌ای برای شاه مازندران ترتیب می‌ده و در اون می‌نویسه‌: دیدی که خداوند باعث شد چه بلایی سر دیوان بیاد. درس بگیر و تسلیم شو و به‌عنوان یه فرد کهتر بیا پیشم؛ چون توان مقابله با رستم پهلوان رو نداری. سپس شاه فرهاد رو که در جنگ ایرانیان و دیوان مازندران کاری نکرده بود رو فراخوند و بهش گفت: نامه رو برسون به‌دست شاه مازندران. شاه مازندران چند نفرو برای پیشواز فرهاد فرستاد که کمی اذیتش کردن ولی واکنشی نشون نداد و رفت پیش شاه مازندران. نامه رو بهش داد. وقتی‌که شاه نامه رو خوند و فهمید رستم چه بلایی سر دیوان آورد، بسیار عصبانی و ناراحت شد. وقتی‌که نامه رو خوند، به شاه کاووس پاسخ داد: هم جایگاه خودم و هم لشکرم از تو و لشکرت‌ بالاتره. لشکر من ترسی از چیزی نداره؛ میارمشون‌ به‌جنگ تو. تازه من ۱۲۰۰ فیل دارم که تو حتی یکی نداری. فرهاد همه‌ی حرف‌های شاه مازندران رو به شاه کاووس گفت. شاه کاووس رستم رو فراخوند‌ و بهش گفت: باید خودت پیاممو ببری واسش و حسابی بترسونیش‌ که جرأت نکنه به‌جنگ ما بیاد. شاه کاووس در نامه می‌نویسه‌: اگر سرکشی کنی، کشورت رو نابود می‌کنم. رستم حرکت می‌کنه ‌به‌سمت شاه مازندران. وقتی‌که رستم نزدیک شد، به شاه مازندران خبر دادن که پیام‌آور دیگه‌ای اومد که در همه‌چیز از همه فزون‌تر است. شاه مازندران گروهی رو سوی رستم می‌فرسته. رستم وقتی به‌اونا رسید، درختی از جا کند، روی دست گرفت و بعد از این‌که همه به‌شگفت اومدن، پرت کرد که تعداد زیاد زیرش گرفتار شدن. یکی از اونا دست رستم رو فشار داد تا درد بگیره ولی رستم خنديد و دست اون رو فشار داد تا دستش بی‌حس شد و رنگ رخسارش عوض شد؛ از هوش رفت و از روی اسب افتاد. سواری سوی شاه رفت و گفت چه اتفاقی افتاد‌. شاه مازندران شخصی به‌نام کلاهور رو فراخوند‌ و گفت: برو به‌ پیشواز اون پهلوان و توانایی‌هات رو بهش نشون بده. کلاهور پیش رستم اومد و پرسیدنی‌هایی پرسید، سپس دست رستم رو گرفت و فشار داد. دست رستم کبود شد. کمی دستش رو جابه‌جا کرد و سپس دست کلاهور رو فشار داد که همه‌ی ناخن‌هاش مثل برگ درخت ریختن. کلاهور با دست بی‌حس و ناخن‌های ریخته پیش شاه اومد و همه‌چیز رو تعریف کرد. به شاه گفت: بهتره که آشتی کنی؛ چون کسی توان مقابله با این پهلوان رو نداره. در همین حال رستم اومد؛ شاه مازندران اون رو لایق احترام دید و ازش پذیرایی کرد. از شاه کاووس پرسید و از سختی‌های راه. بعدش گفت: رستمی که اندام پهلوانانه‌ داره، تویی؟ رستم گفت: من فقط یک خدمتگزارم‌ و جایی که رستم باشه، من اصلا به چشم نمیام. نامه رو به شاه مازندران داد. شاه نامه رو خوند و به رستم گفت: به شاه کاووس بگو: اگر تو شاه ایرانی، منم شاه مازندرانم‌ و در شأن من نیست که منو بدون دلیل نزد خودت فرا بخونی‌. روش درستی در پیش نگرفتی؛ سمت کشورت برگرد وگرنه حمله می‌کنم و کشورتو با خاک یکسان می‌کنم. رستم به شاه مازندران نگاه کرد و حرف‌هاش رو نپسندید‌ و درنظر‌ش پوچ اومدن‌. رستم بلند شد که بره و شاه گفت براش لباس فاخر بیارید ولی رستم ننگش اومد که اونارو بگیره و رفت. اومد پیش شاه کاووس و همه‌چیز رو براش شرح داد. سپس بهش گفت: اظهار زور و قدرت کن و از چیزی نترس؛ لشکری که من دیدم، کاری از پیش نمی‌برن.

دمی با شاهنامه، عقیل نظری

#دمی_با_شاهنامه۴۴ بعد از خان پنجم، رستم به خان ششم رسید و نعره‌ای زد که ارژنگِ دیو از خیمه بیرون اومد. رستم وقتی اونو دید، رخش رو حرکت داد، دستشو به گردنش برد و سر از تنش جدا کرد که این‌کار باعث شد همه فرار کنن. رستم برگشت و از اولاد دیو راه رو پرسید. سوی شهر حرکت کرد؛ شاه کاووس به لشکریان گفت: دوران شوم ما تموم شد؛ صدای رخش رو می‌شنوم. وقتی‌که رستم به کاووس شاه رسید، شاه اونو بغل کرد و از پدرش و رنج راه پرسید. کاووس شاه به رستم گفت: باید خیلی سریع بری سمت دیو سپید؛ چون اگر به گوشش برسه که ارژنگ رو کشتی، همه‌ی کارهات، بی‌ثمر می‌شه. خودت باید بری و اگر خداوند باهات یار باشه، اونو بکشی. برای این‌که به دیو سپید برسی باید از هفت کوه بگذری سپس یه غار بی بُن و انتها رو می‌بینی که در سراسر اون، دیوان وجود دارن. درون اون غار جایگاه دیو سپید هست. اگر اونو بکشی دیگه ترسی از کسی نداریم؛ چون سالارِ جنگیِ سپاه اونه. دیو سپید کسی بود که هوا رو تاریک کرد و چشمان ما رو تیره. بعد از اون، پزشکان سعی کردن چشمان شاه کاووس رو درمان کنن ولی نتونستن و پزشک گفت: راه درمان شاه اینه که سه قطره از خون دیو سپید رو بریزی داخل چشماش‌‌. رستم به ایرانیان گفت: من می‌رم ولی شما هوشیار باشید؛ چون اگر شکست بخورم، همه بدبخت و اگر پیروز بشم، همه خوشبخت می‌شن. رستم راهی خان هفتم می‌شه. رخش از هفت کوه می‌گذره. رستم به اولاد می‌گه: تا الان جز راستی ازت ندیدم و الان هم راهنماییم‌ کن. اولاد گفت: وقتی خورشید طلوع کنه، دیوان خوابشون‌ می‌بره پس باید کمی صبر کنی تا پیروز نبرد تو باشی. از میان دیوان هم فقط چنتا جادوگر برای پاسبانی بیدارن وگرنه همه می‌خوابن. رستم عجله نکرد و صبر کرد تا خورشید طلوع کنه؛ دست و پای اولاد رو بست و حرکت کرد. رستم فریادی زد، اسم خودش رو به‌زبون آورد و به‌سوی لشکر حمله برد‌. با هر حرکتش، کشته‌ای می‌گرفت. طوری می‌جنگید که کس مانند آن را یاد نداشت. همه از ترس رستم فرار کردن. حرکت کرد سمت دیو سپید. چاهی دید که بخاطر سیاهی و تاریکی‌اش، تن دیو سپید درآن ناپدید شده بود. رستم کمی چشماش رو مالید و بیشتر دقت کرد تا تنی بس بزرگ دید که چاه بخاطر بزرگی اون، ناپدید شده بود‌. سوی رستم حمله کرد که رستم در دل از اون ترسید ولی ضربه‌ای به او زد که در اثر ضربه‌ی اون شمشیر و زور زیاد رستم، پای دیو سپید جدا شد. با هم گلاویز شدن و بدن هردو زخمی شده بود. رستم دل دلش گفت: امروز جون سالم از این دیو به‌در نمی‌برم و دیو سپید هم همینو تو دلش گفت. رستم اونو از زمین جدا کرد و روی زمین انداخت؛ با خنجری، تنش رو شکافت و جگرشو‌ بیرون آورد. کل غار پر از کشته‌هایی بود که رستم پُشته کرده بود. اولاد رو آزاد کرد و جگر دیو سپید رو بهش داد. اولاد به رستم گفت: قول پادشاهی مازنداران رو بهم دادی؛ می‌دونم به قولت عمل می‌کنی. رستم هم گفت: کل مازنداران رو به‌تو می‌سپارم ولی باید قبلش یه‌کاری انجام بدیم که پستی و بلندی‌های زیادی داره. اول این‌که باید شاه مازندران رو بدزدیم و بندازیم تو یه چاهی و سپس سر دیوان و جادوگران رو هم باید از تن جدا کنیم؛ بعدش به‌قول که بهت دادم، وفا می‌کنم. سپس رستم رفت پیش شاه کاووس و گفت: دیو سپید رو کشتم و جگرش رو بیرون کشیدم. نیازی نیست دیگه نگران باشی؛ حالا چه دستوری می‌دی؟ شاه کاووس بهش می‌گه: باید بر اون مادری آفرین خوند که تورو به‌دنیا آورد. خون دیو سپید رو در چشم شاه کاووس ریختن و بینایی خودش رو به‌دست آورد. تختی زیر پای شاه کاووس گذاشتن و روی اون نشست. پهلوانان کنار شاه کاووس بودن و یک هفته جشن و پای‌کوبی برقرار کردن. روز هشتم، شاه کاووس به پهلوانان دستور داد که حرکت کنید و همه‌چیز رو بسوزونید تا به سزای اعمالشون‌ برسن. بعد از سوختن بسیار، شاه کاووس گفت: کافیه. رستم از این دستور خشنود شد. سپس شاه کاووس گفت: باید مرد باهوشی رو با یک نامه نزد شاه مازندران بفرستیم.

دمی با شاهنامه، عقیل نظری

هرآنگه که گویی که دانا شدم به هر دانشی بر توانا شدم چنان دان که نادان‌تری آن زمان مشو بر تن خویش بر بدگمان

شاهنامه، فردوسی

نقطه‌ی شروع دمی با شاهنامه ۱ دمی با شاهنامه ۲ دمی با شاهنامه ۳ دمی با شاهنامه ۴ دمی با شاهنامه ۵ دمی با شاهنامه ۶ دمی با شاهنامه ۷ دمی با شاهنامه ۸ دمی با شاهنامه ۹ دمی با شاهنامه ۱۰ دمی با شاهنامه ۱۱ دمی با شاهنامه ۱۲ دمی با شاهنامه ۱۳ دمی با شاهنامه ۱۴ دمی با شاهنامه ۱۵ دمی با شاهنامه ۱۶ دمی با شاهنامه ۱۷ دمی با شاهنامه ۱۸ دمی با شاهنامه ۱۹ دمی با شاهنامه ۲۰ دمی با شاهنامه ۲۱ دمی با شاهنامه ۲۲ دمی با شاهنامه ۲۳ دمی با شاهنامه ۲۴ دمی با شاهنامه ۲۵ دمی با شاهنامه ۲۶ دمی با شاهنامه ۲۷ دمی با شاهنامه ۲۸ دمی با شاهنامه ۲۹ دمی با شاهنامه ۳۰ دمی با شاهنامه ۳۱ دمی با شاهنامه ۳۲ دمی با شاهنامه ۳۳ دمی با شاهنامه ۳۴ دمی با شاهنامه ۳۵ دمی با شاهنامه ۳۶ دمی با شاهنامه ۳۷ دمی با شاهنامه ۳۸ دمی با شاهنامه ۳۹ دمی با شاهنامه ۴۰ دمی با شاهنامه ۴۱ دمی با شاهنامه ۴۲ دمی با شاهنامه ۴۳ پ.ن: تمام پست‌های دمی با شاهنامه برای دسترسی آسان‌ترِ اون دوستانی که الان به جمعمون‌ می‌پیوندند و دوستانی که می‌خوان مرور کنن؛ این لیست به‌روز می‌شه. امیدوارم که به‌دردتون بخوره. کانال ما رو به دوستانتون‌ معرفی کنید. سپاسگزارم. 🙏🏾🍃🕊

دمی با شاهنامه ۱ دمی با شاهنامه ۲ دمی با شاهنامه ۳ دمی با شاهنامه ۴ دمی با شاهنامه ۵ دمی با شاهنامه ۶ دمی با شاهنامه ۷ دمی با شاهنامه ۸ دمی با شاهنامه ۹ دمی با شاهنامه ۱۰ دمی با شاهنامه ۱۱ دمی با شاهنامه ۱۲ دمی با شاهنامه ۱۳ دمی با شاهنامه ۱۴ دمی با شاهنامه ۱۵ دمی با شاهنامه ۱۶ دمی با شاهنامه ۱۷ دمی با شاهنامه ۱۸ دمی با شاهنامه ۱۹ دمی با شاهنامه ۲۰ دمی با شاهنامه ۲۱ دمی با شاهنامه ۲۲ دمی با شاهنامه ۲۳ دمی با شاهنامه ۲۴ دمی با شاهنامه ۲۵ دمی با شاهنامه ۲۶ دمی با شاهنامه ۲۷ دمی با شاهنامه ۲۸ دمی با شاهنامه ۲۹ دمی با شاهنامه ۳۰ دمی با شاهنامه ۳۱ دمی با شاهنامه ۳۲ دمی با شاهنامه ۳۳ دمی با شاهنامه ۳۴ دمی با شاهنامه ۳۵ دمی با شاهنامه ۳۶ دمی با شاهنامه ۳۷ دمی با شاهنامه ۳۸ دمی با شاهنامه ۳۹ دمی با شاهنامه ۴۰ دمی با شاهنامه ۴۱ دمی با شاهنامه ۴۲ دمی با شاهنامه ۴۳

همین وقت، ۴ صبح، نیروهای انگلیسی از آب گذشته و پا به خاک جنوب گذاشتند و هرچه مقاومت پراکنده را در هم شکسته بودند. مقاومت کی‌ها؟ سربازها. یکی از سنگرها تا ظهر جنگیده بود؛ پس از تصرف در میان سنگر یک سرباز را پیدا کرده بودند. یک سرباز سنگسری را. سرباز ساده این را فهمیده بود که غریبه نباید به خانه‌اش شبیخون بزند. او سر از دادوستدهای بزرگ دنیا در نمی‌آورد. سرباز یک چیز را خوب فهمیده بود؛ دفاع از حیثیت خود.

کلیدر، محمود دولت‌آبادی

امروز، روزِ بزرگداشتِ شاعری‌ست که کلمات را به پرواز درآورد و عشق را از مرزِ واژه‌ها گذراند؛ مولانا، آن‌که از «خود» عبور کرد تا به «عشق» برسد و از خاک، راهی به سوی آسمان گشود. آن‌که تخلصش خاموش ولی کلامش بسیط و روشن است. در شعر او، عشق فقط یک احساس نیست؛ راهی‌ست برای دیدن، شناختن و دوباره متولد شدن. هر بیتش پنجره‌ای‌ست رو به جهانی که در آن، انسان می‌تواند خویشتنِ گمشده‌اش را پیدا کند. مولانا به ما آموخت که گاهی برای رسیدن، باید از خود گذشت؛ باید دل را از هیاهوی جهان خالی کرد و به ندای درون گوش سپرد. امروز، به احترام مردی که قرن‌هاست شعرش هنوز نفس می‌کشد، کلامش هنوز دل‌ها را می‌لرزاند و عشقش هنوز راهی‌ست برای رسیدن...

روز بزرگداشت مولانا گرامی باد.

بپیچید اُولاد را بر درخت به خَمِّ کمندش، درآویخت سخت

شاهنامه، فردوسی

#دمی_با_شاهنامه۴۳ رستم در خان دوم با بیابانی روبرو می‌شه که باعث تشنگی جان‌فرسای خودش و رخش می‌شه. رستم از رخش پیاده می‌شه؛ بار رخش رو سبک می‌کنه و بعضی از وسایل رو خودش به‌دوش می‌کشه. با خداوند راز و نیاز می‌کنه و می‌گه: من برای آزاد کردن ایرانیان می‌رم و اگر از من راضی هستی، بهم کمک کن. رستم بسیار تشنه بود و بدنش از شدت تشنگی، بی‌جون شد. رستم روی زمین افتاد؛ همون لحظه میشی‌ پیدا می‌شه و راهی به رستم نشون می‌ده که به چشمه ختم می‌شه. رستم این میش رو نشونه‌ای از طرف خدا می‌دونه و تشکر می‌کنه و می‌گه: این میش و چشمه‌سار به‌خاطر لطف خداوند است که اجازه نداد رستم این‌جا بمیره. رستم و رخش آب خوردن؛ رستم به رخش گفت: اگر دشمنی سمتت اومد، خواه شیر باشه و خواه دیو، بیا سمت من و خودت باهاش نجنگ‌. بعدش خوابیدن تا نیم‌شب. در خان سوم و زمانی که رستم خواب بود، اژدهایی سمتش اومد. اژدهایی که کسی جرأت نمی‌کرد بیاد سمت جایگاهش. با خودش گفت: کی جرأت کرد بیاد تو جایگاه من؟ کسی نباید بیاد این‌جا و اگر اومد، باید کشته بشه. اژدها حرکت کرد؛ از رستم گذاشت و رفت پیش رخش. رخش اومد رستم رو بیدار کرد ولی اژدها خودش رو ناپدید کرد. دوباره خوابید و دوباره رخش بیدارش کرد و دوباره اژدها خودش رو ناپدید کرد. رستم به رخش گفت: الکی خوابمو به‌هم می‌زنی؛ اگر بار بعد الکی از خواب بیدارم کنی، سرتو می‌برم. برای بار سوم اژدها اومد ولی رخش بخاطر ترس از رستم نمی‌تونست بیدارش کنه؛ درآخر تصمیم خودش رو گرفت و باز رستم رو بیدار کرد ولی این‌بار اژدها پنهان نشد و رستم اونو دید. رستم به اژدها گفت: اسمتو‌ بگو؛ چون می‌کشمت و دلم نمی‌خواد بدون دونستن‌ اسمت این‌کار رو بکنم. اژدها گفت: کسی جرأت نمی‌کرد بیاد سمت دشتی که صاحبش منم و جایگاه منه؛ تو بگو اسمت چیه؟ رستم گفت: من رستمم؛ پسر دستانِ سامِ نریمان. باهم گلاویز شدن؛ رخش به کمک رستم اومد و با کمک هم اژدها رو کشتن و رستم سرش رو از تنش جدا کرد. رستم تن خودش رو در آب شست و حرکت کرد. به خان چهارم رسید. به جایی رسید که درآن خوردنی‌ها بود از همه نوع که کس مانند آن را ندید و مانند آن یاد نداشت. اون عذاها مال جادوگران‌ بودن که با اومدن رستم، ناپدید شدن. درکنار اونا تنبور بود که رستم اونو دست گرفت و با اون نواخت و آواز خواند و از دلاوری‌های خودش در میدان جنگ گفت. زنی جادوگر خودش رو تبدیل به دختری زییا کرد و روبه‌روی رستم نشست. رستم خداوند رو شکر گفت که در دشت مازندران چنین سفره‌ی کاملی پیدا کرد. جادوگر وقتی اسم خدارو شنید، چهر‌ه‌ش عوض شد و چهره‌ی واقعی‌ش نمایان شد. رستم با خنجر به دو نیمش کرد. رستم حرکت کرد و در خان پنجم به‌جایی رسید که روشنایی‌ای وجود نداشت و سراسر سیاهی بود‌. از اون‌جا گذشت و به‌جای زیبا و سرسبزی رسید. زره خودش و لگام رخش رو باز کرد و خوابید. رخش در دشت قدم می‌زد. دشتبان رخش رو دید و به‌سمت رخش و رستم دوید. چوبی به‌پای رستم زد که چرا اسبتو‌ ول کردی این‌جا؟ رستم هم عصبانی می‌شه؛ دو گوشش رو می‌گیره و از زمین بلندش می‌کنه تا دو گوشش از جا کنده می‌شن. دشتبان‌ پیش پهلوانی به‌نام اولاد رفت و ماجرا رو بهش گفت. اولاد رفت برای شکار ولی افسار اسب را سوی رستم چرخاند و رفت پیشش. رستم هم داشت سوار رخش می‌شد که اولاد پیشش رسید و گفت: اسمت چیه؟ شاهت کیه‌؟ رستم گفت: اگر بگم کی هستم، در دم می‌میری از ترس. جنگی درگرفت که نتیجه‌ی آن دستگیر شدن اولاد توسط رستم بود. رستم به اولاد گفت: منو ببر سمت جایی که دیو سپید جایگاه داره و جایی‌که شاه کاووس در بند هست. من شاه مازندران رو می‌کشم و تو می‌تونی پادشاه این دیار بشی. اولاد هم قبول کرد و به رستم کمک کرد. آدرس دقیق به رستم داد و اونو راهنمایی کرد و از تعداد نگهبانان و سپهدارانی‌ چون بید، کولادِ غندی و سنجه صحبت کرد. اولاد اضافه کرد که اونا هم فیل دارن و هم تعدادشون بیشتره؛ تو یک‌نفری و نميتونی کاری از پیش ببری که رستم خندید و گفت حالا می‌بینی همین یه‌نفر چه بلایی سرشون میاره. اولاد گفت: شاه کاووس حمله کرد و همه‌چیز رو نابود کرد‌. رستم گفت: کجا چنین اتفاقی رخ داد؟ اولاد گفت: در شهر مازندران که متعلق به ارژنگ‌ دیو هست. رستم اولاد رو بر درختی بست؛ گرز پدربزرگش رو روی زین گذاشت و حرکت کرد.

دمی با شاهنامه، عقیل نظری

به ترک بی‌دلی گفتن دلت داد؟ زهی رحمت که رحمت بر دلت باد

خسرو و شیرین، نظامی

در شگفتم که درین مدّتِ ایّام فراق برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت¹ 1. خاطرت به این‌کار راضی شد.

حافظ

غمین باد آن که او شادت نخواهد خراب آن‌کس که آبادت نخواهد

خسرو و شیرین، نظامی

شادیِ مجلسیان در قدم و مقدم تُست جایِ غم باد مر آن دل که نخواهد شادت

حافظ

#دمی_با_شاهنامه۴۱ شاه کاووس پهلوانی را سوی زال و رستم فرستاد و هر اتفاقی که افتاد رو برای اونا شرح داد‌. درآخر هم گفت: چشمانم‌ کور شدند؛ تاج و تخت پادشاهی هم از بین رفت و زندانی دیوان هستم. الان که به نصحیت‌هات فکر می‌کنم، افسوس می‌خورم و دلیل این‌که به‌این روز افتادم اینه که به حرف‌های تو گوش نکردم. الانم اگر تو کمکم نکنی، همه‌چیز خراب می‌شه. وقتی‌که پیک نزد زال زر رفت، همه‌ی گفتنی‌ها رو گفت و زال به‌شدت ناراحت شد ولی اجازه نداد دوست و دشمن از این اتفاق باخبر بشن. زال به پسرش رستم گفت: شاه کاووس زندانی دیوان شد و تو باید رخش رو آماده و سوی اون حرکت کنی‌. برو و ارژنگ و دیو سپید رو از بین ببر و شاه کاووس رو آزاد کن. رستم گفت: راه بسیار طولانیه، من از کدوم‌ راه برم؟ زال گفت: دو راه هست؛ یکی راهی که شاه کاووس رفت و راه دیگه هم اینه که از راه کوه بری که دوهفته‌ طول می‌کشه. در راه ممکنه اتفاقات بدی بیوفته و خطراتی سراغت بیان، حواستو جمع کن. من هم دعا می‌کنم که باز ببینمت. ممکنه موفق بشی و ممکنه نشی. راه سختیه و حتی اگر موفق نشی هم کسی خرده‌ای بر تو نمی‌گیره. رستم گفت: من فرمانت رو اطاعت می‌کنم؛ جان خودم رو در راه پادشاه می‌دم، جادوها و طلسم‌هارو از بین می‌برم و هر ایرانی‌ای که زنده‌ هست رو سالم برمی‌گردونم‌. تو این راه هم هیچ دیوی نمی‌تونه جلوی منو بگیره. رستم با صلابت و بدون ترس سوار رخش شد. مادرش رودابه گریه‌کنان اومد و خودش و همسرش زال زر گریه کردن؛ چون مطمئن نبودن که زنده می‌مونه و باز می‌تونن ببیننش یا نه‌. رستم حرکت کرد و رفت. سفری را آغاز کرد که هفت‌خوان رستم نام دارد. رخش طوری سریع می‌رفت که راه دوروزه رو یک‌روز می‌رفت. رستم احساس گرسنگی بهش دست داد؛ به دشتی رسید که پر از گورخر بود. کمان رو آماده و تیری پرتاب کرد. گوری شکار کرد. با نوک آهنی تیر آتشی درست کرد و کبابی خورد که کس مانند آن ندیده بود و یاد نداشت. بعد از خوردن کباب هم آدمی هوس خواب می‌کند و رستم خوابید. شیری اومد و رستم رو دید که خوابیده و اسبی هم در کنارش هست. شیر با خودش گفت: باید اول اسب رو بکشم بعدش می‌تونم سوار رو بکشم. شیر درنده سوی رخش حمله کرد ولی رخش با دو دستش چنان بر سر او زد که بر خاک افتاد و حیوانی چنین درنده رو خوار و بی‌چاره کرد. وقتی‌که رستم بیدار شد، با عصبانیت به رخش گفت: کی گفت تو با شیر بجنگی؟ اگر کشته می‌شدی، کی این همه وسایل رو تا مازندران می‌برد؟ اگر از خواب بیدار می‌شدم، خیلی زودتر می‌تونستم شیر رو بکشیم. وقتی‌که روز شد، رستم خداوند رو یاد کرد و سپس به‌راه خود ادامه داد.

دمی با شاهنامه، عقیل نظری

تصویر چند بیت از شاهنامه: شب آمد یکی ابر شد با سپاه جهان کرد چون روی زنگی سیاه چو دریای قارست گفتی جهان همه روشناییش گشته نهان یکی خیمه زد بر سر او دود و قیر سیه شد جهان چشمها خیره خیر

#دمی_با_شاهنامه ۴۱ زال به‌سمت شاه کاووس حرکت کرد و بزرگان هم به‌دنبالش رفتن. زال شاه رو دید که با خوشحالی روی تخت پادشاهی نشسته و شاه هم وقتی زال رو دید، اونو کنار خودش نشوند و از خستگی، رنج سفر و رستم پرسید. زال هم گفت: همه چیز خوبه و به‌خاطر تو هیچ‌ مشکلی وجود نداره. زال به شاه کاووس گفت: ما بزرگان زیادی مثل منوچهر شاه، شاه نوذر، زو طهماسب، کیقباد دلیر و ... داشتیم که هیچکدوم قصد نکردن که برن سمت مازندران؛ چون اون‌جا جایگاه دیوان است و با جادو و طلسم نگهداری می‌شود. جایی که با طلسم و جادو سرپا باشه رو نمی‌شه با زور و شمشیر از پا انداخت؛ بیا و باعث این نشو که کلی سرمایه و سرباز از بین بره. صلاح نیست که بری. شاه کاووس گفت: من به پندهای تو نیاز دارم ولی از تمام شاهان پیشین سرترم‌ و مثل اونا نیستم که قصد فتح مازندران رو نکردن. من حرکت می‌کنم و اون‌جا رو فتح می‌کنم، تو و رستم هم این‌جا پادشاهی کنید و از ایران نگهبانی کنید تا برگردم. خداوند پشت و پناه من هست؛ اگر نمی‌خوای همراهم بیای، انقد سنگ سر راهم ننداز و بذار کارمو بکنم. زال هم وقتی دید صحبتش در شاه کاووس اثری نداره، گفت: تو شاهی و ما بنده‌ی تو هستیم و هرچیزی بگی، به‌گوشِ جان می‌شنویم و فرمان می‌بریم. زال دعای خیر برای شاه کاووس کرد و باهاش خداحافظی کرد. پهلوانان دور زال زر جمع شدن و گیو گفت: امیدواریم شاه کاووس به چاهی نیوفته که به‌فکر این بیوفته که چرا پند زال زر رو گوش نکردم. بعد از خداوند، ما کل امیدمون به توئه که نگهدار ایران‌زمین باشی؛ تشکر می‌کنیم که بخاطر ما پهلوانان این‌همه راه رو اومدی و خودتو تو زحمت انداختی. همه او را در آغوش گرفتن و زال سوی سیستان حرکت کرد. بعد از این‌که زال رفت، سپاه سوی مازندران حرکت کرد. ایران‌زمین رو به میلاد( یکی از سرداران ایرانی) سپرد و گفت: اگر دشمن حمله کرد، در جنگیدن درنگ نکن و هر مشکلی که پیش اومد از زال و رستم کمک بگیر. حرکت کردن و به جایگاه دیوان رسیدن. یک شب رو به خوش‌باشی و جشن گرفتن پرداختن و سپس وقتی از خواب بیدار شدن، شاه کاووس به گیو گفت: ۱۰۰۰ نفر رو انتخاب کن و برو مازندران رو فتح کن؛ هرچیزی سر راهت دیدی نابود کن و هرجای آبادی که دیدی، بسوزان. قبل از این‌که دیوان متوجه بشن، مازندران رو از جادو و طلسم خالی کن. گیو حرکت کرد؛ کشت، سوزاند و نابود کرد تا به شهری رسید که مانند بهشت برین بود. گیو به شاه کاووس خبر داد و تا یک هفته غنیمت جمع می‌کردن تا خبر به شاه مازندران رسید و بسیار غمگین شد. به سنجه( نام یک دیو) گفت: برو پیش دیو سپید و بهش بگو سپاهی از ایران برای غارت اومدن که شاهشان کاووس است و لشکری دارد که به‌چیزی رحم نمی‌کند؛ الان تو نیای، همه‌چیز از بین می‌ره. دیو سپید پیغام رو شنید و به سنجه گفت؛ به شاه بگو خیلی سریع با سپاهی میام. دیو سپید آمد و جهان را طوری تیره کرد که گویی روشنایی‌ای در آن نبوده‌ است. سیاهی‌ای که باعث خاموش شدن نور چشمان نیمی از ایرانیان شد. بعد از یک هفته که روشنایی به چشم مردمان نرسید، در روز هشتم دیو سپید فریاد زد و گفت: ای شاه خیره‌سر! تو می‌خواستی مازندران رو فتح کنی؛ سودی برای کسی نداری و به خیره‌سری خودت باعث این اتفاق شدی. دلیل این‌که نکشتمت اینه که همه سرانجام تورو ببینن و یاد بگیرن که به مازندران حمله نکنن. ۱۲ هزار نفر رو انتخاب کرد که نگهبان زندانیان باشن. بعدش همه‌ی غنیمت‌هایی که ایرانیان جمع کردن رو به ارژنگ دیو داد و گفت ببر برای شاه مازندران. ارژنگ دیو هم خوشحال شد و با گنج شاه کاووس به‌سوی مازندران حرکت کرد.

دمی با شاهنامه، عقیل نظری

قارن، کشواد، برزین و خراد بعد از درم‌بخشی کیقباد دلیر: همان قارن نیو و کشواد را چو برزین و خراد پولاد را برافگند خلعت چنان چون سزید کسی را که خلعت سزاوار دید درم داد و دینار و تیغ و سپر کرا در خور آمد کلاه و کمر #میم‌تایم۲