the ophelia urge to go insane.

انقدر حس سورئالی دارم الان که واقعا لالم دیگه.

i’m literally speechless right now.

:)))))))))))))))))))))

درست ده دیقه خوابیدم، و تو ده دیقه دیدمش.

باورم نمی‌شه. خیلی ناراحت و کلافه بودم از درس‌هام، و اومدم یکم بگیرم بخوابم و خواب دیدم توی یک قایق وسط یک رودخونه‌ خیلی بزرگیم که از وسط جنگل رد می‌شه، انقدر زیبا و واقعی بود همه‌چیز که داشتم روانمو از دست می‌دادم، بعد یهو برف شروع به باریدن کرد…. رفته رفته مسیر آب باریک شد تاجایی که رسید به جاهایی که آب یخ بسته بود و نمی‌شد با قایع جلو رفت. بعدش رسید به دره. اینجاهارو پیاده داشتم می‌رفتم، از لب دره با پهنای خیلی نازک و ترسناک داشتم رد می‌شدم، همه‌جا هم سرد و یخ بود و انگار هرلحظه ممکن بود با اون تیکه یخ‌هایی که میوفتادن ته دره منم بیوفتم. اما رفتم و رفتم تهش رسیدم به یه آبشاری که، انقدر انقدر انقدر زیباییش نفس‌گیر بود حتی تو خوابم نفسم گرفت مطمعنم. :))))))))))) روحم رو حس کردم که رفت و برگشت اونجا. باورم نمی‌شه اینقدر واقعی بود. و این انقدر یک نشونه بزرگی بود واسم که الان ممکنه پرواز کنم از خوشحالی.

let me. let me. let me.

with every piece of my heart, and the depth of my soul; oh please please please.

این روزها روز هایی‌ان که امیدوارم وقتی بعداها بهشون فکر می‌کنم نگم «کاش بیشتر تلاش می‌کردم»

Le vecchie fotografie hanno un modo strano di fermare il tempo. ci ricordano che tutto cambia,eppure riescono a conservare per sempre un sorriso,uno sguardo o una luce che non torneranno più.

slow down you're doing fine, you can't be everything you want to be before your time.

گاهی یادم میره چقدر عاشق در لحظه زنده بودنم. گاهی انقدر درگیر آینده می‌شم که یادم میره هممون توی لحظه‌ایم، همین الان، اینجاییم. وجود داریم. لحظات خیلی کوتاه‌ان و زود از دست در میرن، ولی می‌خوام چنگشون بزنم و بچسبم، تا خودمو بهشون بسته نگه دارم.

just turned eighteen.

“فرآیند نگاه کردنِ به چیزی است که آن را زیبا می‌کند. طراحی کردن باعث می‌شود چیزهارا واضح و واضح‌تر ببینی، تا جایی که چشمانت درد بگیرد. و آدم‌ها نگاه می‌کنند، اما نمی‌بینند” — دیویدهاکنی