broken mind

تمام جانم تکه‌تکه شد تا قلبم حقیقتی را بپذیرد که بسیار پیش‌تر عقل آن را دریافته بود.

رنج آن‌قدر زیاد شد که من، امروز را برایِ تو فردا را برایِ میهن دیروز را برایِ مردان و زنان شرافتمندِ این سرزمین؛ گریستم. اما به دردِ خود؟ هرگز عزیزم.

به موهای کوتاه تری نیازمندم

افرادی را دیده‌ام که از یک قاتل هم بی‌رحم‌تر بودند، هر چند هرگز کسی را نکشته بودند. من کسانی را دیده‌ام که امید ما را کشتند.

داستایفسکی

تو‌ را با تمام غمم می‌بوسم.

خسته‌ و کلافه‌ام و مدام اشک می‌ریزم. دیگر از زندگی سیر شده‌ام، دوست دارم خودم را بکشم و در قعر جهنم تنها بمانم.

بام بام بامممم

🙂‍↔️

همه‌چیز را که نمی‌شود نوشت؛ چگونه از دلبستنی که روحم را معطر کرده است بنویسم؟ یا چگونه خطابش کنم تا مبدا صدایم، گوش‌هایش را آزار ندهد. تو عطر شکوفه نارنج می‌دهی و لبانت قَدَحی‌ست که دوست دارم آن را سر بکشم. مه‌مو، دیدن آسمان دل را آبی نمی‌کند ولی دیدن تو، از من نویسنـده‌ای ساخت که معبـود واژه‌هایش تنها تویی. برای‌تنهاپرنده‌ی‌کوچکِ‌قلبم

اما عزیزِمن چه کسی مارا به یاد خواهد آورد؟