کومورِبی🌿✨

آسمون از آخرین باری که سر به هوا بودم، آبی تره🩵🤍

چی بگم والا، نمی‌دونم، منم بار اولمه دارم زندگی می‌کنم.

برون ز خویش کجا می‌روی، جهان خالیست...

حتی اگه روزی این غم دسته جمعی پایان پیدا کنه، من دیگه شاد بودن و از خاطر بردم.

با دور شدن مردم و بزرگان از جمشید، سپاه و پشتیبانان او پراکنده شدند و ضحاک بر ایران چیره گشت. جمشید گریخت و سال‌ها آواره بود تا سرانجام به دست ضحاک کشته شد. ضحاک پس از رسیدن به پادشاهی، زیر نفوذ اهریمن قرار گرفت. از شانه‌های او دو مار رویید و برای زنده ماندن آن مارها هر روز مغز دو جوان را می‌خواستند. از آن پس دوران او در شاهنامه نماد ستم، ترس و تاریکی شد. سال‌ها مردم در بیم و رنج زندگی کردند تا سرانجام آهنگری به نام کاوه که فرزندانش قربانی ستم ضحاک شده بودند، بر او شورید. کاوه پیش‌بند چرمی خود را بر سر نیزه کرد و مردم را به قیام فراخواند؛ همان درفشی که بعدها درفش کاویانی نام گرفت. کاوه جوانی از نژاد شاهان به نام فریدون را پشتیبانی کرد. فریدون با یاری مردم و بزرگان به جنگ ضحاک رفت، او را شکست داد و به بند کشید. ضحاک کشته نشد، بلکه در کوه دماوند زندانی شد تا دیگر به جهان آسیب نرساند. بدین‌گونه در شاهنامه، پس از سقوط جمشید، دورهٔ تاریک ضحاک آغاز می‌شود و با قیام کاوه و پادشاهی فریدون، بار دیگر داد و روشنایی به ایران بازمی‌گردد.

ضحاک: در شاهنامه، جمشید در آغاز پادشاهی‌اش پادشاهی دادگر و آبادگر بود؛ پیشه‌ها را سامان داد، جشن‌ها را برپا کرد و زندگی مردم را رونق بخشید. اما پس از سال‌ها قدرت، دچار غرور شد و همهٔ شکوه و نعمت‌ها را از خود دانست. فردوسی می‌گوید جمشید آن‌چنان خود را برتر دید که گویی جز او کسی در جهان ارزشی ندارد. همین غرور سبب شد فرّه ایزدی ــ شکوه و مشروعیت پادشاهی ــ از او دور شود. وقتی فرّه از جمشید برگشت، دل مردم و بزرگان نیز از او برگشت. نارضایتی، ترس و بی‌اعتمادی در کشور گسترش یافت و پایه‌های پادشاهی‌اش سست شد. در همین زمان ضحاک از این ضعف بهره برد. او خود را فرمانروایی نیرومند نشان داد و بسیاری از مردم و بزرگان، نه از سر دوست داشتن ضحاک، بلکه از سر ناامیدی از جمشید، به سوی او رفتند. #شاهنامه

ضحاک: در شاهنامه، جمشید در آغاز پادشاهی‌اش پادشاهی دادگر و آبادگر بود؛ پیشه‌ها را سامان داد، جشن‌ها را برپا کرد و زندگی مردم را رونق بخشید. اما پس از سال‌ها قدرت، دچار غرور شد و همهٔ شکوه و نعمت‌ها را از خود دانست. فردوسی می‌گوید جمشید آن‌چنان خود را برتر دید که گویی جز او کسی در جهان ارزشی ندارد. همین غرور سبب شد فرّه ایزدی ــ شکوه و مشروعیت پادشاهی ــ از او دور شود. وقتی فرّه از جمشید برگشت، دل مردم و بزرگان نیز از او برگشت. نارضایتی، ترس و بی‌اعتمادی در کشور گسترش یافت و پایه‌های پادشاهی‌اش سست شد. در همین زمان ضحاک از این ضعف بهره برد. او خود را فرمانروایی نیرومند نشان داد و بسیاری از مردم و بزرگان، نه از سر دوست داشتن ضحاک، بلکه از سر ناامیدی از جمشید، به سوی او رفتند.

غبار غم برود حال خوش شود حافظ تو آب دیده از این رهگذر دریغ مدار شبتون بخیر آدمای قوی ✨

بله، شب که از راه می‌رسه غربت هم باهاش میاد.

چو رسم به کوه سینا کِشم از زمانه آهی نرسد به ما مجالِ اَرَنی و لَن ترانی!

این روزها آدم هایی رو می‌بینید که مثل یک بنای محکم و استوار ایستاده‌اند، کمتر کسی می‌داند این بنای محکم و استوار با تلنگری فرو می‌ریزد. مواظب کلام مون باشیم.

اونجایی که حسین منزوی عزیز میگه:«سفر، گریختنی در مه است، سوی امید؟ و یا گریختن از خویش، ناامیدانه؟ ز خود چگونه گریزم که بار خویشتنم امانتی است هم از سرنوشت بر شانه».

از عزیزانِ جهان، هرکَس به دولت می‌رسد آشنایی می‌شود از آشنایان کم، مَرا! #صائب

خیلی یهویی یادم اومد تو دل زاگرس ی درخت شش ساله دارم به اسم «ژینا». ژینا یعنی زندگی؛ یعنی ریشه های من تو دلِ زاگرس و خاستگاه آبا و اجدادیم.

گر کسب کمال می‌کنی می‌گذرد ور فکر مجال می‌کنی می‌گذرد دنیا همه سر به سر خیال است، خیال هر نوع خیال می‌کنی می‌گذرد… #وحشی_بافقی @komurebii🌿✨

آدم بودن پیچیده و سخته، زندگی در ایران و این جبر جغرافیایی به مراتب سخت تر؛ خلاصه که اگه تو مسیر راهی که انتخاب کردید کژ دار و مریز پیش میرید، از راه دور بهتون افتخار میکنم.