یادداشت های یک دیوانه

بیا درموردش چایی دم کنیم، سیگار بکشیم و تا صبح حرف بزنیم.

مگر می شود بجز تو عاشق کسی شد؟ برای کسی بجز تو خندید؟ ساز زد! شعر خواند! اصلا مگر می شود جز تو برای کسی شاعر شد.

من، هرگز ضرورتِ اندوه رو انکار نمی‌کنم ؛ چرا که می‌دونم هیچ‌چیز مثل اندوه، روح رو تصفیه نمی‌کنه و الماس عاطفه رو صیقل نمیده. اما میدون دادن به اون رو هرگز نمی‌پذیرم؛ چرا که غم، حریص است و بیشترخواه و مرزناپذیر و طاغی و سرکش و بدلِگام.

رویاهایم هنوز جایی برای ماندن دارند .

اینکه لباسام بوی دود بگیره و چاییمو بخورم رو خیلی بیشتر دوست دارم تا اینکه توی کافه بشینم ماچا بخورم.

اگر کسی را بهتر از من پیدا کردی، حتما من را فراموش کن. همه ی ادم های دنیا، لایق بهترین اند. پس چرا تو نباشی؟

آنجا یک قهوه خانه بود، اما ننشستیم به نوشیدن دوتا استکان چای. چرا؟ دنیا خراب می شد اگر دقایقی آنجا می نشستیم و نفری یک استکان چای می خوردیم؟ عجله، همیشه عجله کدام گوری می خواستم بروم؟ «من به بهانه ی رسیدن به زندگی، همیشه زندگی را کشته ام» محمود دولت آبادی

اما حقیقت این است که ما، بسیار قبل‌تر از آخرین خداحافظی، یکدیگر را از دست می‌دهیم.

از تو، چنان رنجی به من رسیده که هرگز انتظارش را از هیچ جنبنده‌ای نداشتم. حتی امروز، فکرِ تو در ذهنم با رنج آمیخته است.

یه موقع هایی بود ، دنیا قشنگ بود .

موهای تو ابریشم مرغوب بهشت است چشمان تو منظومه بی نقص وشگفت است تلفیق 'سر' و 'گردن 'و 'قوس کمر' تو... در هندسه گر شک نکنم خط سرشت است

قصه که تمام میشود آدم ها کجا میروند؟

‏هی دفن می‌کنم و دفن می‌کنم و دفن می‌کنم؛ امیدهای رفته پی روزهای رفته را، هی قرض می‌کنم و قرض می‌کنم و قرض می‌کنم؛ از فردای خود امید. - بهرام بیضایی