یادداشت های یک دیوانه

راحتِ جانِ خستگان، یافتنِ وصالِ تو

🦋

گفتی که وفا می‌کنم و هیچ نکردی ما چشمِ وفا از تو نداریم، جفا کن

❤️‍🩹

من گرفتار و تو در بندِ رضای دگران من ز درد تو هلاک و تو دوای دگران

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ باران که شدی مپرس، این خانه ی کیست سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست باران که شدی، پیاله ها را نشمار جام و قدح و کاسه و پیمانه یکیست باران! توکه از پیش خدا می آیی توضیح بده عاقل و فرزانه یکیست بر درگه او چونکه بیفتند به خاک شیر و شتر و پلنگ و پروانه یکیست با سوره ی دل، اگر خدارا خواندی حمد و فلق و نعره ی مستانه یکیست این بی خردان، خویش، خدا می دانند اینجا سند و قصه و افسانه یکیست از قدرت حق، هرچه گرفتند به کار در خلقت حق، رستم و موریانه یکیست گر درک کنی خودت خدا را بینی درکش نکنی، کعبه و بتخانه یکیست.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ از جهان مانده فقط جان که مرا ترک کند من چنانم که محال است کسی درک کند

جانم برایت پر می‌زند ، کجایی ؟

با تو بودن، همه‌چیز شد رنگین‌تر از همیشه تو که نیستی، همه‌چیز سیاه و سفید می‌شود برای من

دستم نمیرسد به بلندای چیدنت باید بسنده کرد به رویای دیدنت؛

چنین است کردار گردان سپهر. گهی درد پیش آردت گاه مهر.

✨

_من،من که تسلیم تو بودم؛ از چه جنگی زخم خوردی. _با کی می جنگی عزیزم؟ من ببازم تو نبردی ! .

ترسم که بازگردی ؛ از دست رفته باشم.

آنقدر از تو مینویسم تا فارسی تمام شود.

گر چه آب رفته باز آید به رود. ماهی بیچاره اما مرده بود.