ٮاڡص

شب دل کندنت میپرسم آیا باز میگردی جوابت هرچه باشد بر سوال خویش میگریم

۱۵۰ روز گذشت عادی نشد و نخواهد شد

قصه ما پایانی باز داشت؛ تلخی‌اش سینه‌مان را شکافت.

گفت می‌مانم در کنارت؛ رفت و ماند در خاطرم.

غم، با جوهر چشمانش، بر پوست شب، چیزی نوشت؛ که فقط سحر می‌خواندش.

هر فرزند ایران و جان فدای میهن یه تیر به قلب بازماندگان میهن

دیگران، جهالت کاشتند و ما یک عمر چوبش را خوردیم. ما هرچه بکاریم، دیگر کسی نمانده که بخورد.

چهل روز از اتفاقات تلخی که ۱۸ و ۱۹ دی اتفاق افتاد گذشت هر کدوم از ما عزیزانی رو از دست دادیم که یا بیشتر از هرکسی میشناختیمشون و یا برای کسانی اشک ریختیم که هرگز ندیده بودیمشون

یادم رفت، در پی آن لحظه‌ای گشت که یادت بود.

به عزیزانی که عزیزی از دست دادن مجدد تسلیت میگم امیدوارم این شادی‌ای که برای نیمه شعبان به راه انداختن موجب آزرده خاطر شدنتون نشه همه از این بابت ناراحتیم ولی شما قطعا اونقدر بزرگ و صبورید که به این چیز‌ها توجهی نکنید.