ٮاڡص

از ۹ و ۱۰ محرم گفتن و ۱۸ و ۱۹ دی رو برامون رقم زدن

درختی که ۴۷ سال میوه نداد بهش آب و کود نمیدن، قطعش میکنن.

خنده، گلوله‌ای پنبه‌ای بود که به سمت غم شلیک شد؛ و غم، با پنبه‌های بیرون زده از زخمش، بالشتی دوخت و خوابید.

گل ممد

من، کلافی از نخ‌های پاره‌ی خاطره‌ام؛ هرچه می‌بافم، پیراهن تنهایی‌ام، گشادتر می‌شود.