Coconut diaries

نکنه دیگه نم‌نم بارون و آفتاب خسته و هوای یکم سرد رو تجربه نکنیم، نکنه دیگه نشه با شیرکاکائوی داغ توی بارون راه رفت، نکنه همینجوری تا ابد گرم بمونه؟

شما نگران این نیستید که نکنه دیگه هیچوقت اونجوری که باید، پاییز نیاد؟

“شبیه باد در آغوشم بگیر”.

تراپی رفتن اینجوریه که میدونی تو هرموقعیت تراپیست قراره بگه باید چه رفتاری میکردی، ولی با آگاهی کامل هرطور عقل ناقص و طرحواره‌هات میگن رفتار میکنی و بعدا براش از شاهکارت تعریف میکنی.

به شکل عجیبی هیچوقت گشت ارشاد منو نگرفته. امشب ولی نزدیک‌ترین تجربه‌ام رو بهش داشتم و کل تنم از عصبانیت می‌لرزه.

مهم نیست استرس کجا باشه، من پیداش می‌کنم و ازش رنج می‌کشم.

انسان‌ها حتی کارهای کوچیکشون رو هم گنده نشون میدن و من استاد کوچیک‌ کردن تمام دستاوردهای گنده‌امم.

اینجوری‌ام که “باید رژیم بگیرم دیگه” بعد یه ظرف کیک میذارم جلوم و با دوتا چایی می‌بلعمش.

الیورتوییست شد یکی از خفن‌ترین تجربه‌های زندگیم. محشر بود، بی‌نظیر بود.

امروز وقتی پدرم داشت برادرم رو برای نحوه‌ای که مادرمو صدا کرده سرزنش می‌کرد متوجه شدم سرچشمه اون حس “من همیشه اشتباه می‌کنم” و اون “بی‌اعتمادی به خود” که همیشه همراهم داشتم کجاست!

در عمقی از کارهای تلنبار شده فرو رفتم و هرچقدر بیشتر تلاش میکنم انجامشون بدم بیشتر و بیشتر می‌شن.

همینجوری سرجام نشستم و کاری نمی‌کنم ولی پول عجیب خرج می‌شه و هیچوقت پول ندارم. این جیب دیگه جیب نمیشه!

دریغ از یک قطره نعمت الهی.

ماه دوم پاییز شده ولی متاسفانه ما هنوز داریم sunkissed می‌شیم!

این مساله رو درک نمی‌کنم که چرا می‌گن “خوشحال باش بابت چیزایی که داری چون خیلیای دیگه ندارنش!” من باید بابت اینکه بقیه زندگی سختی دارن خوشحال باشم؟ یا چرا خوشحالی و خوشبختی من به فقدان آدم‌های دیگه گره خورده؟ الان دارم بابت نعمتی که دارم، شکرگزاری می‌کنم یا بابت اینکه بقیه آدما چیزی رو ندارن؟ این چه مدل شکرگزاری کثافتیه؟

گوگولچه.

و پیر می‌شیم.

داریم بزرگ می‌شیم.