نمی‌دانم،

👍

میگویید نه! به آسمان شب نگاه کنید.

بجایش بیمارستان پارس میرم؛ ببین من دیدم پرستار هر چند دقیقه یکبار میاد برات ساک میزنه.

به هر حال ما کمی تا قسمتی الکس را در پرتقال کوکی کوبریک درک می‌کنیم. کاش شما نیز تا حدودی ما را درک می‌کردید.

نور، تنها بر مزارِ ستارگانِ خاموش فرود می‌آید.

در تصورِ درد، خمیازه‌ای خمارگونه کشید و فریاد زد: «مادر قحبه‌ها، خمارم!»

از نظر تجهیزات پزشکی، بیمارستان امام علی چابهار زیرِ صفر است. واقعاً در شأن مردم اینجا نیست که با چنین اوضاعِ مفتضحی درمان شوند. در حق بلوچ همیشه اجحاف شده بود و همچنان هم در همین چرخه‌ی معیوب قرار دارند. دفعه‌ی بعدی مرا به آسایشگاه روانی ببرید؛ بیمارستان امام علی زیادی برای من دارک‌ است و بنده تمام روحیه‌ام را با این وضعیتِ موجود در این بیمارستان باختم. مسئولین بکیرشه، کادر بکیرشه، دکتر بکیرشه، همراهت بکیرشه.

زندگی، در فراغِ اندوه، آرام‌آرام خواهد گذشت.

‏ایران یه اپلیکیشن بزرگه به اسم اونلی رنج.

در وادیِ شیفتگیِ زنان سن‌‌ بالا پرسه می‌زد.

داره یک صدایی میاد همه در میرن.

جمعیت رو به ازدحام بود؛ آدم‌ها عوض می‌شدند، اما او هنوز سر جای خودش نشسته بود و سیگار می‌کشید. گویی نیمکت، ارثِ پدری‌ اش بود.

پیرو آیین انسان ستیزی

شبیه سرپیچی از یک دستورم.

واقعا برام سواله با اینکه شکل کس از کیر کیری‌تره اما چرا از کیر به عنوان بار معنایی منفی و زشت در جملات محاوره استفاده میشه؟!

تاپگء کوه دندسدگان شیپ.

بالاخره یک روز همه‌چیز تمام می‌شود. با خیال راحت، سیگارم را از کشوی میز درمی‌آورم و چمن‌زن را روشن می‌کنم؛ شروع می‌کنم به زدن چمن‌های دشت ویندوز ایکس پی.

بلندترین و مرتفع ترین دره ها کجا هستند؛ میخواهم از همان بالا ایستاده بشاشم تو این زندگی.

گاه به آسمان خیره می‌شد؛ گویی در جست‌وجویِ سیاره گمشدهٔ خویش، میانِ بی‌کرانگیِ هستی و سکوت ستارگان سرگردان بود.