نمی‌دانم،

چند فریم از دوستان تریاکی.

پراکنده در کثرت، بلاتکلیف در امکان، مفرد در اجتماع و کصکش در مواجهه.

تا ابد جنگ، جق، تریاک و ممه.

در اندیشهٔ تخلیهٔ ذهن از هرگونه خیال، تصور و ازدحامِ افکارم.

یک پرامت بدین غصه هامون رو بشوره ببره.

مصلوبِ فلاکت و بگایی ممتد.

من مادر عشق را گاییدم؛ جوانی‌ام در وهم و خیال مستحیل شد.

میانِ گمان‌ها سرگردان بودم؛ مشکوک، مضطرب و گرفتارِ تردید.

از نظر چپ هر هنرمند و ورزشکاری که موافقشون باشه میتونه گه بخوره ولی اگه نظری باب میلشون نده باید بچسبه به هنر/ورزشش و توی مسائلی که بهش مربوط نیست دخالت نکنه

زندگی بی‌رحم تر از اینه که هرچی بخوای بشه.

این کله در جریانِ افکار، به گره‌خوردگی و فرسایشِ وجودی رسیده است.

افکاری را به سیلانِ آبِ دریا واگذار کردم.

من زندگی را بُرده‌ام.

از آدم‌بودن در این‌جا خسته‌ام؛ آدمی که باید فکر کند، بسوزد و پاسخ‌گو باشد. کاش گاو بودم، محترم و بی‌سؤال، ترجیحاً در هندوستان.

در این چند سال، تمام زیستم در امتدادِ اسکرول‌کردنِ وحید آنلاین سپری شد. کیرم دهنت جمهوری اسلامی.

داشتم پیاز خرد می‌کردم برای شام. چشم‌هایم بیش از حد می‌سوخت و اشک از آن‌ها جاری شد. همان لحظه به مصائب و فلاکت‌های خویش اندیشیدم تا مبادا این اشک‌ها بی‌ثمر و بی‌معنا مستهلک شوند.