انعکاس ذهن مه‍تاب

توی فاصله‌ی یک روز با دوتا از عزیزترین و تأثیرگذارترین آدمای زندگیم خداحافظی کردم و باورم نمی‌شه که جمله‌ی "ویزام اومد." به تنهایی تونست اینکارو با روح و روانم کنه که هم می‌خوام از خوشحالی پرواز کنم و هم می‌خوام از غصه‌ی زیاد ناپدید شم. تقابل بین شادی عمیق بابت دیدن رسیدن عزیزات به هدفشون و پیشرفتشون و غم دوری و این توفیق اجباری آدمو دیوونه می‌کنه. امیدوارم روزی برسه که این اومدن و رفتن‌ها به اجبار فرار از قفس اتفاق نیوفتن.

love her so much can't even express it properly

چون فکر کن طرف قیافه‌ی خودش که در اون حد خوشگله رو روزی حداقل ده بار تو آینه می‌بینه و همچنان من از نظرش قشنگم

عاشق وقتاییم که یه عکسی از خودم استوری می‌‌کنم و دخترای خوشگل ازم تعریف می‌کنن

بریم برای اجرای دوم و سوم

'Cause I can't face the evening straight You can offer me escape Houses move and houses speak If you take me there you'll get relief

حسش به صدا و نور آژیر آمبولانس بعد از تصمیم به خودکشی

بخوان که شهر، سرود زن شود که این وطن، وطن شود پی‌نوشت: سومین سالگرد ژینا- ۱۴۰۴/۶/۲۵

اجرا خوانی «سه گانه گورکن» کاری از گروه «لاکومه» کارگردان: آرمان پروزین °سرانجام یک کارگاه تجربی قسمت اول: «گورکن» نویسنده: آرمان پروزین اجراگرها: رضا جمالی آزاده پروزین نریمان صالحی امین داسنورد مهرآنا خشت‌مال دانیال خدایاری علیرضا عبداللهی قسمت دوم: «از رنگ افتادن» نویسنده: علیرضا عبداللهی اجراگرها: نریمان صالحی آزاده پروزین مهتاب علم‌خواه کاکو کاوه دانیال خدایاری قسمت سوم: «اسمشو نبر» نویسنده: پروا پوراسمعیلی اجراگرها: نریمان صالحی مهتاب علم‌خواه امین داس‌نورد آرمان پروزین مهرآنا خشت‌مال گریم: هدیه هیراد طراح پوستر: علیرضا فرهی طراح کاورها: مهدی رسولی موسیقی: سپنتا بزرگ زاده زمان اجرا: ۲۸ شهریور ۱۴۰۴ ۴ مهر ۱۴۰۴ ۹ مهر ۱۴۰۴ برای رزرو صندلی : @lakumehtheater

انصافا اگه بعضی از زبان‌آموزام می‌دونستن که توی چه روزای سختی، از چه شرایط روحی داغونی نجاتم می‌دن، به خودشون مدالی چیزی کادو می‌دادن

توی saved messages می‌چرخیدم، رسیدم به سال 2019؛ ببین چی پیدا کردم.

حالا این لزوما به معنی خوب بودنش نیستا، ولی من جوری باهاش حال کردم که می‌تونم صد بار دیگه ببینمش و همچنان از ابزورد بودن یه سری شاتاش لذت ببرم.