اِنقباضِ مغزَم؛

‏تو را دیدم و از تلاطم شدیدی که احساس کردم، فهمیدم که من هم در سینه قلب دارم.

گفت نمردیم وچه چیزهادیدیم. گفتم ای کاش مرده بودیم ونمی‌دیدیم.

تازگی‌ها با این فکر کنار اومدم که لازم نیست خودم رو به همه توضیح بدم، عیبی نداره اگه یه عده فکر کنن من آدم بدی‌ام، وقتی خودم مطمعنم کار بدی نکردم، دیگه نیازی به توجیه و توضیح نیست.

‌‌به این جماعت حالی کن، وقتی کسی در خودش غرق می‌شود؛ خفه می‌شود.

با من چه کردند که به جای پایان رنج ها به پایان خود می‌اندیشم..

من دلم میخواد، یک بار بخوام بشه. همون موقع که ذوقشو دارم بشه. همون وقتی که منتظرشم بشه. نه دیگه وقتی که بیخیالش شدم.

‏یه قسمت‌هایی از وجودم خاموش شدن که واقعا دوستشون داشتم، متاسفم برای خودم که نتونستم ازشون در برابر بزرگسالی محافظت کنم.

داشتم فکر میکردم بعضیامون خیلی بی رحمانه داریم ی دردایی رو تحمل میکنیم، دردایی که خیلی بزرگتر از قد و قواره ماست، هیچوقت حق انتخابی براشون نداشتیم، زورشون خیلی بیشتر از لبخندامونه، دردایی که هر بار از خودت میپرسی چرا من؟! و هربار جوابی که هیچوقت پیداش نکردی غمگین و غمگین ترت میکنه…

امیدوارم هیچوقت هیچکس به طور جد و واقعی تنهایی رو تجربه نکنه

چقدر بده حسش

این ناراحت کنندست که ساعت ها مشغول کار و درس باشی و بعد که گوشیتو روشن می‌کنی هیچکس حتی یادی ازت نکرده و حالتو نپرسیده انگار تو دنیای هیچکس جایی نداری

‏زندگی هر روز به شدت مشغول اثبات اینه که "تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست"

‏باگ زندگی اینجاست که بعضی چیزا به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

مسئله اینه که همه غیر واقعی ان و هیچکس واقعا نیست

‏بین هزار تا چیزی که ناراحتم میکرد توام یکی از اونا بودی. ولی تنها چیزی که همیشه خوشحالم میکرد فقط و فقط تو بودی.

کاش بفهمم چرا هر روز دارم اینقدر تنها میشم