اِنقباضِ مغزَم؛

این تیکه از شعر حامد عسکری‌و من سالهاست که زندگی کردم؛ «بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت… وا نشد…بدتر از آن بال و پرم را باد برد.»

امروز 4 June،روزِ جهانی گریه کردنه.

نصف بدی‌هایی که به آدم می‌کنید کاملا غیرضروریه. یعنی هیچ سودی برای خودتون نداره.

نمیدونم کجا اشتباه کردم ولی آدمای اطرافم باور کردن که میتونن برن و هروقت دلشون خواست برگردن چون من درختم و منتظرشون همون جای قبلی ایستادم.

هیچ‌کس نمی‌داند در دلِ دیگری چه می‌گذرد؛ شاید لبخندی که می‌بینی، آخرین تلاشِ او برای فرو نریختن باشد.

‏بدترین نوع یک ارتباط تموم‌شده و ازدست‌رفته، ارتباطیه که درباره‌ی تموم‌شدنش هیچ حرفی زده نشده. هیچ دیالوگی، هیچ خداحافظی‌ای، هیچ سنگ واکندنی، هیچی. انگار که هیچ‌وقت نبودی. هیچ‌کس نبودی. هیچ‌چیز نبودی. فقط ترک شدی یا مجبور شدی که ترک کنی.

تو نماندی تا بگویم

دلتنگی‌‌ت آن‌قدر قد کشیده که هر شب ماه را از پنجره‌‌م پنهان می‌کند.

اما عزیز من ، آیا کسی هم ترسید که دیگر تو در زندگی‌اش نباشی ؟ …

Rainy night;

چیزیکه باید میشد نشد دیگه گُه توی همه شدن‌ها و نشدن‌ها.

کسی چه میداند من با تو از چه غم‌هایی گذشته بودم

چه غمناک بود پرنده ای که در وقت مرگ پرهای جوان داشت.

‏آدم گاهی دلش می‌خواد تافته‌ی جدا بافته‌ی کسی باشه.

مرگِ مکالمه با کسایی که دوستشون داری، خیلی عذاب‌آوره.

هرگز همراهی ندیدم که به اندازهٔ تنهایی، بتواند با انسان همراه شود.

«دیگر هیچ اتفاقی در جهان مرا به خود نمی‌خواند؛ انگار پیش‌تر مرده‌ام و اکنون تنها سایه‌ای از من، روز ها را ورق می‌زند.»

آخرش تمام اون راهی که با صدای قلبمون رفتیم با صدای عقلمون برمیگردیم و متوجه میشیم از همون اولش هم اشتباه کردیم.