"خونه

تا مویرگ‌های بدنمم درد میکنه.

از تب‌و‌لرز ممکنه فردا رو به چشم نبینم.

سپهر بابا…

خسته‌ترین لحظات داره سپری میشه. مراقبت کنید.♥️

کانفینگ برای وصل شدن به یه زندگی دیگه می‌خوام=)

احتمالاً تنها عامل حواس‌پرتی از افکارم تو این دو هفته آهنگام بود، و آهنگامم تو‌ رو یادم مینداخت.

سردرد و معده‌درد یک‌لحظه هم ولش نمیکنه.

بچه‌ها پرپر شدن، همشون پرپر شدن.

یعنی هربار میگم این تهِ سوپرایزه میفهمم نه‌بابا، بعدیش هیجانی‌تره.

به‌قرآن خاورمیانه‌ داره روحمو ذره‌ذره میبلعه.

وصل میشم، یه‌پیام میخونم، آرزو میکنم کاش وصل نمیشد.

براى زندگی كردن نياز به روحيه‌اى فولادين داشتم روحيه حساس و شكننده‌ى من، همه چیز را سخت‌تر مى‌كرد.

همه‌ی ِافکارم مثل شن از بین مشت‌های زخمی‌م سقوط کردن.

از چنین رفتاری متنفرم.

بی‌حسیِ مطلق تنها وصف روزهامه، انگار که زمان‌ ایستاده و جهان یخ زده. اونقدر درمونده‌م، اونقدر غم وجودم رو در برگرفته که حتی دستام برایِ نوشتن هم سردن.

به‌جا مونده بعد از چندروز بی‌خبری.

هربار پیششم، زنده میشم.

گذروندن روزایِ خالی با وِی؛♥️

شما رو نمیدونم؛ ولی من جداً دلم برا اینجا تنگ شده بود.