من!

زندگیِ تو، زندگیِ توست مگذار به تسلیمی ناخوشایند بدل شود مراقب باش راه‌هایی برای گریز وجود دارند... جایی نوری هست شاید اندک باشد اما بر تاریکی غلبه می‌کند مراقب باش خدایان به تو بخت‌هایی خواهند داد از آن‌ها آگاه باش بهره ببر شاید نتوانی بر مرگ پیروز شوی لیک می‌توانی گاهی در زندگی بر مرگ فائق شوی و هر چه بیشتر آن را بیاموزی نور بیشتری خواهی یافت زندگیِ تو، زندگیِ توست تا زنده ای قدرش را بدان تو شگفت‌انگیزی خدایان در انتظارند مسرور شوند در تو __چارلز بوکوفسکی

یک روزی می‌رسد که بالاخره کشف کنند که دنیا چهار بعد دارد، نه سه بعد. بعدش، آدم می‌تواند برود بیرون برای قدم زدن... و برود و ناپدید بشود. نه کفن و دفنی، نه اشکی، نه هیچ توهمی، نه بهشت و جهنمی... مثلاً دوستانش نشسته‌اند دور هم و یکی می‌پرسد: جرج کجا رفت غیبش زد؟ و یکی دیگر می‌گوید: راستش نمی‌دانم. گفت می‌رود سیگار بخرد. __هزارپیشه🩶/ چارلز بوکوفسکی

تو این فکر بودم که آدمیزاد به چه خفت و خواری‌هایی باید تن بدهد تا بتواند یک لقمه زهرمار کند و کپه‌ی مرگش را یک جایی بگذارد و یک تکه لباس تنش کند. این بود که مانده بودم تو رختخواب و مِی می‌زدم. وقتی آدم مِی می‌زند، واقف است که دنیا یک جایی آن بیرون، سر جای خودش هست، اما یقه‌ات را سفت و سخت نگرفته که تو هم بیا یک گهی بخور! __هزارپیشه🩶/ چارلز بوکوفسکی

من کسی بودم که در انزوا شکوفا می‌شد، بدون آن شبیه کس دیگری بودم که بی‌آب و غذا مانده. هر روزی که تنها نبودم ضعیفم می‌شدم. به تنهایی‌ام افتخار نمی‌کردم، اما بهش وابسته بودم. __ هزارپیشه🩶/ چارلز بوکوفسکی

‌ «پوسته‌ای از جنون دور مغزت بکش.» /_ #ماوتهاوزن (۹٠) ــ‌ از نشونه‌های اعصاب خراب همین بس که این پای لعنتی بی‌وقفه در حال تکون خوردنه، عین دُمِ سگ! :| پوسته‌ای از جنون دور مغزت بکش. پوسته‌ای از جنون دور مغزت بکش. پوسته‌ای از جنون دور مغزت بکش. ‌ ‌‌ ‌

__فِرام م‌ائ‌ده🌱

کلمات را تحقیر می‌کنی، بکن؛ محبت و مهر را خوار می‌شمری، بشمر؛ هم‌آغوشی را می‌ستایی، خیلی هم خوب؛ اما فقط به عشق کاری نداشته باش، رفیق! تنها راهی که می‌توانی از طریق آن دریچه‌ای پیدا کنی و نگاهی دزدیده و سریع به ابدیت بیندازی، همین عشق است! __لیانید آندری‌یف

داغ که می‌دانی چیست؟ علامت را می‌گرفتند توی آتش سرخ و آتشین که می‌شد، می‌نشاندند روی بازو، یــا هر جا. درد داشت؟ بله، داشت. اما یک ساعت. یک شب. یک هفته. بعدش خلاص. جایش ولی همیشه می‌ماند. این همیشه چه آدم را می‌ترساند! همیشه. این است که گفتیم الهی داغ نبینی. که تمام عمر، جلو چشمت نباشد علامتِ نبودن یکی. همان که حافظ می‌گوید «دارم من از فراقش در دیده صد علامت» __دالِ دوست داشتن🌱/ حسین وحدانی

و ما می‌دانیم که هرگز، هیچ‌وقت، به تمامی شاد نخواهیم بود. که هرگاه دست‌مان را پیش آوریم تا شادی را لمس کنیم - حتی از نزدیک، حتی در آغوشش هم که باشیم - انگشتانمان لایه‌ای نامریی از غم را لمس خواهد کرد. __دالِ دوست داشتن🌱/ حسین وحدانی

صمیمیت عبور از یک خط نیست که بگویی خب، حالا و بعد از فلان اتفاق دیگر صمیمی شدیم. صمیمیت حضور در یک فضاست. برای همین است که صمیمیت نیاز به زمان دارد. نیاز به یک جور یگانگی، یک جور عریانی که جز با صرف وقت به دست نمی آید. هر چند فقط هم با صرف وقت به دست نمی‌آید. و آن چه کسی را برای من خاص - نه به خصوص - می‌کند همین صمیمیت است. این مجموعه‌ی بی‌شمار از «آن چیزها درباره‌ی او که من - و فقط من - می‌دانم» __دالِ دوست داشتن🌱/ حسین وحدانی

آدما همیشه تنهایی بار احساساتشونو به دوش می‌کشن و پرده می‌زنن به دنیایی که توش گیر افتادن خوشبختانه یا بدبختانه‌. تو زندگی هرکی یه لحظه‌‌هایی رقم خورده که حس کرده بلاخره می‌تونه اون پرده رو کنار بزنه و حرف بزنه و حرف بزنه. ته تلخی‌ای که مزه کردم این بود که تا اومدم حرف بزنم فهمیدم دهنم باید بسته بمونه. هرچند امن ولی به شدت غمگین و ناامیدکننده.

و ما زمستان دیگرى را سپرى خواهیم کرد، با عصیان بزرگى که درون‌مان هست و تنها چیزى که گرممان مى‌دارد؛ آتش مقدس امیدواریست. __ناظم حکمت

مزارع انبوه گندم، آبی که با فشار به پایین آبکند سرازیر می‌شه، شیره‌ی انگور و زندگی که همین‌طور درگذره، همه‌شون یک‌چیز واحد و مثل همه‌ن. تنها وحدت زندگی وحدت ضرباهنگ اونه و ما با اون ضرباهنگ هماهنگِ هماهنگ می‌رقصیم. بشر، سیب ،تاکستان، مزارع شخم زده ارابه‌ها در میان ساقه‌های گندم، خانه، اسب و خورشید. ماده‌ی تشکیل دهنده‌ی جسم تو، گوگن، فردا ممکنه در یه خوشه‌ی انگور ظهور کنه، چون تو و خوشه‌ی انگور هر دو یکی هستین. وقتی من دهقانی رو می‌کشم که داره تو مزرعه زحمت می‌کشه، می‌خوام دیگران بتونن احساس کنن که اون دهقان موقعی که به طرف زمین خم شده، وجود خودش رو جزیی از اون خاک می‌دونه؛ همون طوری که خوشه‌های گندم به طرف مرد دهقان قدعلم می‌کنن. می‌خوام اون‌ها احساس کنن که خورشید چطور در وجود اون دهقان مزرعه، گندم، زمین و اسب‌ها نفوذ می‌کنه درست همون‌طور که اون‌ها هم به اتفاق متقابلاً به بطن خورشید راه پیدا می‌کنن. زمانی که فرد بتونه ضرباهنگ متوالی جهان رو احساس کنه همان ضرباهنگی که همه‌چیز روی زمین رو به حرکت درمیاره اون وقته که می‌تونه زندگی رو درک کنه و این یعنی همان خدا. __شور زندگی🎨💛/ ایرونگ استون

او نقاشی می‌کرد زیرا مجبور بود نقاشی کند زیرا این کار او را از عذاب روحی نجات می‌داد، زیرا نقاشی شوریده‌حالش می‌کرد او قادر بود بدون همسر، خانه و فرزند بگذراند، قادر بود بدون عشق دوستی و سلامتی سر کند؛ قادر بود بدون امنیت آسایش و غذا به سر برد حتی قادر بود بدون خداوند نیز سر کند؛ اما نمی‌توانست بدون آنچه بزرگتر از خود او بود، آنچه تمام زندگی اش بود ادامه دهد و آن قدرت و توانایی خلق کردن بود. __شور زندگی🎨💛/ ایرونگ استون

ولیکن نفرت یکی از ناشناخته‌ترین و مبهم‌ترین انواع عشق است که گاهی قادر است احساس مسئولیت بیشتری را در شخص پرورش دهد. __شور زندگی🎨💛/ ایروینگ استون