من!

احوال آدمی همچنان است که که پَرّ فرشته را آورده‌اند و بر دُم خری بسته‌اند. __فیه ما فیه

زبانی زنانه.

دلم می‌خواست یک نت موسیقی باشم و در قلبی آشیان کنم و بدانم که چگونه باید بلرزانم. موسیقی می‌لرزاند. اما عشقی که مرا آتش بزند، هرگز موسیقی نیست. موسیقی را عشق‌ها به وجود آورده است. ولی عشق را چه کسی ایجاد کرده؟ شاید زن. __محمد عاصمی، نامه به سیما

اینو یبار دیگه گذاشته بودم ولی بازم.

با تو بودن، غیر از آن هیچ.

به شوق تو عهدی با چشمات می‌بندم دوباره به این عشق به این دل می‌خندم قصه‌‌‌ی عشق بازیِ چرخِ روزگاره.

۱۵ اکتبر ۱۹۰۲: چرا این تصویر شما را که روی بالکن ایستاده‌اید، به دوردست‌ها خیره شده‌اید و احساس تنهایی می‌کنید، از ذهنم بیرون نمی‌رود؟ __ از الگا کنیپر به آنتوان چخوف

شب به پایان راهش نزدیک می‌شود. ما را هرگز خوابی نیست. بیدار می‌مانیم تا سپیده‌دمان. منتظر می‌مانیم تا خورشید چکش‌اش را بر تارکِ خانه‌ها بکوبد. منتظر می‌مانیم تا خورشید چکش‌اش را بر پیشانی هایمان بکوبد بر قلب‌هایمان بکوبد. آن قدر بکوبد تا صدا شود آن قدر تا صدا شنیده شود صدایی دیگر گونه؛ چرا که سکوت پر از صدای گلوله‌هایی‌ست که نمی‌دانیم از کجا شلیک می‌شوند. __یانیس ریتسوس

دوست دارم منفجر شوم، جاری شوم و ذره ذره شوم تا غبار. فروپاشیِ من شاهکارم خواهد بود. __امیل سیوران

هنوز مشخص نشده که سوختن ستمگر در دوزخ آن دنیا ، چه سودی برای مردم ستم‌دیده‌ی این دنیا دارد! __نیچه