Cortex MBTI

این زندگی کردن توی احساس، رویا براش شبیه واگذاری کامل کنترل زندگی به چیزیه که نه قابل اندازه‌گیریه نه قابل مدیریت. ENTJ با هدف، استراتژی و نتیجه زندگی می‌کنه، ولی پایسیز انگار هیچ‌کدوم از این‌ها رو جدی نمی‌گیره و فقط “حس خوب” رو معیار تصمیم می‌ذاره. از نظر ENTJ این یعنی فرار از مسئولیت با اسم قشنگ معنویت؛ جایی که هیچ چیزی واقعاً ساخته نمی‌شه، فقط تجربه میشه و رها میشه.

عشق قرار نیست انقدر سنگین باشه که آدم نفس نکشه.

تو انقدر دنبال ایرادی که یادت میره از رابطه لذت ببری.

سخته عاشق کسی بمونی که هر روز یه نسخه‌ی جدید از خودشو نشون میده.

هر سکوتی به معنی بی‌علاقه بودن نیست؛ لازم نیست ازش داستان بسازی.

تو برای آینده برنامه داری؛ ولی انگار هیچ برنامه‌ای برای «ما» نداری.

هر مشکلی رو نمی‌شه با «درست میشه» حل کرد.

تو همیشه حضور داری، ولی هیچ‌وقت واقعاً کنارم نیستی.

تعهد برای تو یه انتخابه؛ برای من حداقلِ یه رابطه‌ست.

رابطه نباید حس قفس بده، حتی اگه قفس راحت باشه.

اگه برای دوست داشتنت باید هر روز امتحان پس بدم، ترجیح میدم قبول نشم.

گاهی حس می‌کنم داری منو مدیریت می‌کنی، نه اینکه دوستم داشته باشی.

اعتماد کردن بهت سخته؛ چون هر بار یه آدم متفاوت روبه‌رومه.

رابطه قرار نیست پروژه‌ی اصلاح شخصیت من باشه.

من شریک زندگی می‌خوام، نه کسی که همیشه منتظره ببینه دلش چی میگه.

دعوا با تو خسته‌کننده‌ست؛ قبل از اینکه حرفمو بفهمی، جوابشو دادی.

دعوا با تو خسته‌کننده‌ست؛ قبل از اینکه حرفمو بفهمی، جوابشو دادی.

نمی‌تونم با کسی باشم که هر بار بحث می‌کنیم، احساسش عوض میشه ولی مشکل همون‌جا می‌مونه.